Πορτοκάλια

Ο Ηρακλής ηταν αυτός που δώρισε στους ανθρώπους τα χρυσά μήλα της Εσπερίας.Ετσι και φέτος γέμισαν τα δέντρα με τους πορτοκαλόχρυσους καρπούς τους. Ο καύσωνας του καλοκαιριού συνετέλεσε ωστε τα πορτοκάλια να ειναι μικρότερα απο οτι συνήθως. Συν το γεγονός οτι συνειδητά έχουμε αφήσει τα δέντρα στην φυσική τους κατάσταση χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις -λίπασμα, ράντισμα- το αποτέλεσμα ηταν το αναμενόμενο. Αλλά ενώ οι έμποροι τα περιφρόνησαν για εξαγωγή, ηταν μια χαρά για χυμοποίηση. Αν και δεν γεννήθηκα αγρότισα -την ιδιότητα αυτή την απέκτησα λόγω γάμου -αισθάνομαι χαρά οταν βλέπω τον μόχθο μιας χρονιάς να μαζεύεται και οχι να πέφτει ή να παγώνει.Ετσι η εικόνα του ιδιου δέντρου με τον καρπο μαζεμένο ειναι εικόνα χαράς.

Περιμένοντας το συνεργείο για το κοψιμο των πορτοκαλιών θαύμαζα τις λεπτές δαντέλες που δημιουργεί η βραδινή παγωνιά,στα ταπεινα χόρτα του περιβολιού μετατρέποντας τα σε εργα τέχνης.

Η δικάιωση του πολεμιστή. Και του χρόνου.

Ιστορίες κομμωτηρίου

Περίμενα διαβάζοντας ενα περιοδικό,να έρθει η σειρά μου για το εβδομαδιαίο σέρβις της

κόμμης μου,οταν άκουσα την κυρία που χτενιζόταν,να λέει:

'' Πείτε μου καλη τύχη....''

Αυτη η φράση με έκανε να την κοιτάξω καλύτερα.

Ηταν μια συνηθισμένη γυναίκα.Ξανθη,μετρίου αναστήματος,με κανονικό σώμα,γύρω στα

45 .Το ντύσιμο της ,μοντέρνο ισως λίγο πιο νεανικό απο την ηλικία της,αλλά οχι τολμηρό

η ακαλαίσθητο.

Η καλή τύχη που ζήτησε η κυρία,υπέθεσα οτι αφορούσε κάποια αίτηση η συνέντευξη για

δουλειά. Ειχα πέσει έξω.

Ως γνωστόν,για αδιευκρίνιστους λόγους,την κομμώτρια σου την βλέπεις λίγο και σαν εξομο-

λόγο,χωρίς όμως να περιμένεις άφεση αμαρτιών και χωρίς δυστυχώς να ισχύει το απόρρητο

της εξομολόγησης.

Ετσι και τώρα ,αφού εφυγε η κυρία,η κομμώτρια άρχισε να ενημερώνει μια φίλη της και

φυσικά και εμένα.

''Ξέρεις που πάει; ''

''Οχι ,που;;''

'' Ραντεβού... αλλά δεν τόν ξέρει,ουτε αυτός την ξέρει,πρώτη φορά θα ιδωθούν''

''Πώς γίνεται αυτό;;''

Το ιδιο θα ρώταγα και εγώ ,αλλα με πρόλαβε ...η φίλη.

''Γνωρίστηκαν απο το Ιντερνετ"

Οπα ,λέω απο μέσα μου... Εχει ενδιαφέρον η υπόθεση.

Η εν λόγω κυρία γνωρίζει απο διάφορα τσατ κάποιους ανδρες,και αφου εχουν μιλήσει -τι λένε δεν εμαθα-αποφασίζουν να ειδωθούν

Ποιός ο απώτερος σκοπός ,και απο τις δύο πλευρές ,αυτης της γνωριμίας,δεν ξέρω ,κάνω ομως κάποιες υποθέσεις. Επίσης δέν ξέρω αν ο...σκοπός αυτός ειναι ταυτόσημος και για

τις δύο πλευρές.

Γιατι όμως μια γυναίκα νέα, εμφανίσιμη, να υποβληθεί σε αυτήν την ψυχοφθόρα διαδικα-

σία της επιλογής;;;

Διότι αυτό κάνει. Πηγαίνει για να πλασσάρει τον εαυτό της σε έναν άγνωστο.

Με τί αντίτιμο;;;;

Τις σκέψεις μου τις διέκοψε ,η κομμώτρια με την φράση που εκλεισε την ενημέρωση,και η

οποία με σόκαρε:

'' Καί ξέρεις;;;; Ειναι το πέμπτο ραντεβού.....οι άλλοι τέσσερις .....δεν

την ξαναπήραν τηλέφωνο.''

Τα μαργαριτάρια της βροχής.

Φωλιές

Δεν πωλούνται, δεν ενοικιάζονται.......παραχωρούνται.

Ευάερες, σκιερές, σε ασφαλή απόσταση απο το έδαφος, ιδανικές για μιά νέα οικογένεια.

Απέλαυσα εναν σεισμό

Το 1999, ο σεισμός της Πάρνηθας μέ βρήκε σπίτι.

Στον δεύτερο οροφο μιας πολυκατοικίας στον Κολωνό,η οποία επέδειξε καλή αντισεισμική συμπεριφορά.

Οι αναμνήσεις απο εκείνο το ζεστό απομέσημερο του Σεπτεμβρίου,ειναι εστιασμένες στον θόρυβο.Και στο κούνημα φυσικά,αλλα πιο πολύ στον θόρυβο.Ανατριχιαστικός,δεν ερχόταν απο το έδαφος-ετσι μου φάνηκε-αλλα απο το ιδιο κτίριο,απο τις κολώνες του,απο τα σίδερα που τα άκουγα να τρίζουν σαν να κατέβαλλαν προσπάθεια για να μη σπάσουν.

Βδομάδες αργότερα τινάζομουν σε κάθε πέρασμα μεγάλου οχήματος.

Σήμερα ο σεισμός με βρήκε στο Ναύπλιο.

Σε ενα χωριό, σε ενα παλιό πέτρινο σπίτι.Μέ ξύπνησε αλλα δεν σηκώθηκα απο το κρεββάτι.

Ο θόρυβος ηταν πάλι δυνατός,αλλά ....τι περίεργο,τελείως διαφορετικός.Αυτή την φορά ερχόταν απο την γή και η αισθηση που είχα,ηταν οτι το σπίτι ακολουθούσε την κίνηση,χωρίς να αντιστέκεται ...μαλακά και γλυκά.

Σίγουρα έπαιξε ρόλο οτι το σπίτι ειναι πέτρινο,και ισόγειο.Ισως το φυσικό υλικό,η πέτρα, απορρόφησε τους κραδασμούς, δέν ξέρω.

Αυτό,ομως που σίγουρα μπορώ να πω,ειναι οτι δεν ενοιωσα εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι,και τον ανεξέλεγκτο πανικό που είχα στον άλλον σεισμό,και ας ειμουν μόνη μου στο σπίτι.

Ξαπλωμένη στο κρεββάτι, θα ειναι ακατανόητο να πώ οτι απέλαυσα τον σεισμό, ωστόσο τον βίωσα με όλες μου τις αισθήσεις ,και μέ πλήρη συνείδηση.

Οταν βγήκα στην αυλή,δεν ειχε βγεί κανένας απο τους γείτονες,ούτε εκείνη την στιγμή ούτε αργότερα,και η εκκλησία γέμισε λίγη ωρα αργότερα για την λειτουργία των Θεοφανείων.

Σκέψεις

Εφυγε το 2007 και ο καινούριος χρόνος ηδη μπουσουλάει.

Καιρός για σκέψεις που εχουν να κάνουν με το χθές.

Ο ισολογισμός μιας χρονιάς.Κέρδη ; ζημιές ; Ολα υπάρχουν και μερικές φορές ειναι δύσκολο να πεις με σιγουριά τι υπερτερεί.

Εδώ όμως δεν χωρά μαγείρεμα.Δεν μπορείς τις ζημιές να τις παρουσιάσεις σαν κέρδη. Ή μήπως μπορείς;;

Οσο σκληρό και αν ακούγεται ,ακόμα και η απώλεια ενος λατρεμένου προσώπου,μπορεί να μη λογισθή σαν ....ζημιά,οταν η ζωή του ηταν μόνο μια ανάσα,και αυτή με πολυ πόνο.Δεν ειναι ζωη .Ενα διαρκές μαρτύριο που το βιώνουν πολλά άτομα,απο διαφορετική σκοπιά -του πάσχοντος και του συμπάσχοντος-αλλά....μαρτύριο.

Ετσι λοιπόν έμεινε μόνο ο πόνος.Δεν τον καταχωρώ πουθενά.Είναι απο μόνος του τεράστιος.

Και μετά; τι άλλο να καταχωρήσω στην στήλη των ζημιών;

τις πυρκαϊές του καλοκαιριού που μάς έκαναν φτωχότερους σαν χώρα και σαν άτομα;

τά σκάνδαλα πολιτικά και μη που απαξιώνουν την πολιτική μας ζωή,και εμάς σαν κοινωνούς αυτής της ζωής;

τις χασισοφυτείες της Κρήτης που θα μάς φέρουν θέσεις υψηλότερα στον χάρτη των κρατών- παραγωγών και εμπόρων ναρκωτικών;

το οτι κάθε μέρα οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι;

Οσο πιο πολυ σκέφτομαι τόσο πιο μεγάλη γίνεται αυτή η στήλη.

Και στα κέρδη αυτής της χρονιάς;

Ενα μόνο μπορώ να σκεφτώ.

Ο παλιός χρόνος μας άφησε και ο καινούριος μας βρήκε μαζι.Με τις αγωνίες μας, τις γκρίνιες μας, τα όνειρα μας, την αγάπη που έχουμε και την κατανόηση μεταξύ μας,με τους διαφορετικούς χαρακτήρες μας που ομως συγκλίνουν σε κοινά σχέδια,με τους θυμούς και τις συμφιλιώσεις μας , μέ ολα εκείνα τα μικρά πράγματα που χαρακτηρίζουν την ζωή.

Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς ,κάναμε μια μεγάλη αγκαλιά και τέσσερα φιλιά πλανήθηκαν στον αέρα.

Η ζωή πάντα προχωρά μπροστά και πάντα κερδίζει.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

με υγεία...χαρά...αγάπη...ειρήνη...προσφορά...γέλιο...

για τις επόμενες 366 ημέρες.

Και του χρόνου