Καλημέρα.... καλή εβδομάδα να έχουμε.

Μπήκαμε στην τελευταία εβδομάδα της αποκριάς και αν ο καιρός σήμερα είναι βροχερός και κρύος..... η ζέστη και η λιακάδα των τελευταίων ημερών με ενέπνευσαν !!!!! για ανοιξιάτικες καρφίτσες. Ενα σπιτάκι  με βελονάκι και ενας γαλάζιος ουρανός με ήλιο και πουλάκια που έγινε με φέλτ και χάντρες είναι η παραγωγή του σ/κ.

Εκτός από τις κατασκευές αυτές μάζεψα τις τσουκνίδες που φύτρωσαν στις γλάστρες μου και ήδη ξηραίνονται. Μόλις ξεραθούν τελείως θα τις τρίψω και θα τις βάλω μέσα στο αλάτι που χρησιμοποιώ για τις σαλάτες μαζί με άλλα βότανα.

Η φύση μας έδωσε ένα πολύτιμο φυτό ...την τσουκνίδα.

Θα σας μιλήσω γι αυτή σε άλλη ανάρτηση.

Τώρα φεύγω για το μάθημα του αργαλειού.

Να είστε όλοι καλά....

Διαβάζοντας την τελευταία ανάρτηση πριν περίπου 1 χρόνο συνειδητοποιώ πόσα πράγματα έχουν αλλάξει.

Ο γιός μου τελείωσε το πανεπιστήμιο αριστούχος, ή κόρη μου εργάζεται πλέον στην Μ. Βρετανία  και η μητέρα μου με συνεχόμενα αγγειακά επεισόδια λόγω διαβήτη έχει μεταμορφωθεί σε ένα μεγάλο αθώο μωρό .

Πληγώνομαι όταν την βλέπω έτσι , να σβήνει αυτό το λαμπερό μυαλό αλλά είμαι ανήμπορη να κάνω οτιδήποτε για να αλλάξει η κατάσταση.

Και φυσικά έχω μεγαλώσει κατά 1 χρόνο.

Ο κόσμος γύρω μου όπως τον είχα συνηθίσει δεν υπάρχει πλέον όχι μόνο για μένα αλλά για τους περισσότερους .

Αυτό όμως που με έχει εντυπωσιάσει είναι ότι ενώ είμαι ένα καταθλιπτικό άτομο με ότι συνεπάγεται αυτό , οι αλλαγές που έχουν γίνει δεν με έχουν ρίξει στο σκοτεινό πηγάδι της κατάθλιψης.

Το αντίθετο θα έλεγα. Όλα όσα συμβαίνουν  στην καθημερινότητα μου αντιμετωπίζονται με κουράγιο και αισιοδοξία. Καθόλου μιζέρια και γκρίνια. Σαν ένα στοίχημα που πρέπει να το κερδίσω.

Εδώ είναι η αγαπημένη μου γωνιά στο χωριό ,με το φως να λούζει το δωμάτιο

Και εδώ κάποιες από τις καρφίτσες που συνεχίζω να φτιάχνω.Να είστε όλοι καλά.

Γειά σας......

Λοιπόν το χιόνι με κυνηγάει φέτος ή μήπως το κυνηγάω εγώ;;;

Την περασμένη βδομάδα αφού κάθισα 3 μερούλες στο σπίτι ίσα ίσα να βάλω πλυντήρια και μετά σίδερο , μάζεψα τα λιάπικα ( ετσι λέω τα ρούχα που φοράω στο περιβόλι) και την Πέμπτη το πρωί ανέπνεα τον αέρα της Κρήτης.

Απο το καράβι κατευθεία στις ελιές. Δεν ήταν πολλές και δεν ήταν και μεγάλες για να διαμαρτύρομαι.

Αλλά είχε μια ανηφόρα για να φθάσω στον δρόμο, άλλο πράγμα. Και φορτωμένη με τα σακκιά. Διότι ήμουν εγώ και η μητέρα μου , μόνες.

Τέλος πάντων βοήθησε ο καιρός και την Παρασκευή το απόγευμα είχαμε τελειώσει.

Είχα ανεβάσει τα σακκιά, και την άλλη μέρα θα τα πήγαινα στο ελαιοτριβείο.

Και ξημέρωσε το Σάββατο και τι να δώ; Ο αρμός ( ετσι λέμε εναν λόφο απέναντι απο το χωριό) άσπρος. Τα βουνά του Μάραθου, άσπρα. Κι ενα κρύο!!!!!

Στο χωριό δεν χιόνισε, όλη μέρα όμως έριχνε κοκοσάλι ( μικρό χαλάζι) και βροχή. Και αέρας.Δυνατός αέρας. Που πήρε το πάνω μέρος απο φορτηγό και το προσγείωσε μπροστά μου . Πως κράτησα το αυτοκινήτο στον δρόμο εκείνη την στιγμή δεν το θυμάμαι.

Τέλος καλό όμως όλα καλά. Εβγαλε ή μητέρα μου το λαδάκι της χρονιάς της, είπαμε και του χρόνου και επιστρέψαμε.

Και επειδή την Κυριακή θα έχουμε μια μικρή έκθεση στην ΣΕΝ ,στον αργαλειό, έκατσα τα βράδια και ετοίμασα λίγες καρφίτσες με felting για να τις πάω.

σας αρέσουν;;;;