Το μονοπάτι όλων είναι βασικά το ίδιο.

Πρέπει όλοι να μάθουμε ορισμένα πράγματα όσο βρισκόμαστε στο φυσικό σώμα. Μερικοί από εμάς τα αποδέχονται γρηγορότερα από άλλους.

Φιλανθρωπία, ελπίδα, πίστη, αγάπη...

Πρέπει όλοι να τα μάθουμε, και να τα μάθουμε καλά.Δεν είναι απλά μια ελπίδα, μια πίστη και μια αγάπη - είναι τόσο πολλά ενσωματωμένα μέσα στο καθένα από αυτά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να τα εκφράσεις. Κι όμως , ελάχιστα έχουμε ασχοληθεί με το καθένα απ΄αυτά....Οι θρησκευόμενοι άνθρωποι έχουν πλησιάσει περισσότερο απ΄όλους γιατί έχουν δώσει όρκους αγνότητας και υπακοής. Εχουν εγκαταλείψει τόσα πράγματα δίχως να ζητούν οποιαδήποτε ανταπόδοση. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να επιζητούν ανταμοιβές,ανταποδόσεις και δικαίωση για την συμπεριφορά τους.... και στην ουσία δεν υπάρχει ανταπόδοση.

Η ανταπόδοση έγκειται στο να πράττουμε αλλά χωρίς να προσδοκούμε τίποτα...στο να πράττουμε δίχως εγωισμούς.

Απόσπασμα απο το βιβλίο Πολλές ζωές, πολλοί δάσκαλοι του Μπραϊαν Βάϊς, ψυχοθεραπευτή και διευθυντή Ψυχιατρικής Κλινικής Ιατρικού Κέντρου στο Μαϊάμι.

Το θέμα του βιβλίου είναι η ζωή μετά.... η μετενσάρκωση. Διαβάζεται απνευστί.

Με εντυπωσίασε και με προβλημάτισε το γεγονός που αναφέρεται μέσα στο βιβλίο , ότι το 325μ.Χ. ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας μαζί με την μητέρα του Ελένη, αφαίρεσαν απο την Καινή Διαθήκη χωρία που αναφέρονταν στην μετενσάρκωση. Η πέμπτη Οικουμενική Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553 μ.Χ. επιβεβαίωσε την πράξη αυτή. Ωστόσο υπήρχαν πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης, ο Αγιος Ιερώνυμος που πίστευαν πως είχαν ζήσει ξανά και πως θα ξαναζούσαν.

Ο βιβλιοπώλης της Καμπουλ

Πήρα πρόσκληση απο την lemon να φυλλομετρήσω ενα ή μάλλον το πιο κοντινό μου βιβλίο.Αν και την πρόσκληση την πήρα στην Αθήνα ωστόσο η υλοποίηση της έγινε στο Ναύπλιο. Εκεί , στο κρεββάτι μου δίπλα ή μάλλον κάτω στο πάτωμα, βρίσκονται κάποια βιβλία, άλλα διαβασμένα -και ξαναδιαβασμένα - καί άλλα αδιάβαστα.
Το βιβλίο που επέλεξα για να πάρω μέρος στο παιχνίδι, ηταν το πρώτο στην στοίβα .Και ειναι απο αυτά που εχουν ξαναδιαβαστεί.
Ο βιβλιοπώλης της Καμπούλ της ΟΣΝΕ ΣΕΊΕΡΣΤΑΝΤ, μετάφραση Αννας Παπαφίγκου,εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ.

....η σκέψη της τρέχει στη Σακίλα, που τώρα βρίσκεται πίσω απο ψηλά τείχη, τά ξένα τείχη του σπιτιού της.Τη φαντάζεται να σηκώνει κουβάδες γεμάτους νερό απο το πηγάδι της αυλής της , τριγυρισμένη απ΄τα κοτόπουλα και τα δέκα ορφανά παιδάκια. Η Μπίμπι Γκούλ φοβάται μήπως έκανε λάθος. Σκέψου να μην είναι καλός και , χώρια απ΄αυτό ,το διαμέρισμα είναι τόσο άδειο χωρίς τη Σακίλα.....
Η Όσνε Σέιερσταντ ειναι η μόνη σκανδιναυή δημοσιογράφος που βρισκόταν στην Καμπούλ στην διάρκεια του πολέμου.Οταν η παγκόσμια κοινότητα εχει πια χάσει το ενδιαφέρον της για το Αφγανιστάν, εκείνη παραμένει στην ερειπωμένη απο τον πόλεμο πρωτεύουσα, που επιστρέφει σε μια καθημερινότητα γεμάτη σκόνη και αβεβαιότητα , με την ελπίδα να δεί εναν καινούριο κόσμο να γεννιέται.
Φιλοξενείται στο διαμέρισμα του Σουλτάν Χαν, στο κέντρο της Καμπούλ , και μοιράζεται τα τρία δωμάτια με την δεκαμελή οικογένεια του.
Κρύβοντας τα βόρεια χαρακτηριστικά της πίσω απο την παραδοσιακή μπούργκα, κινείται απαρατήρητη και καταγράφει τις ζωές και τις σχέσεις των ανθρώπων , τα συναισθήματα και τα όνειρα τους , μέ όση αμεροληψία διαθέτει χάρη στη δυτική της κουλτούρα.
Αυτή ειναι η περίληψη του βιβλίου ,που έχει διαβαστεί τουλάχιστον 3 φορές .
Τώρα ομως φοβάμαι οτι θα σπάσω την αλυσίδα αυτου του παιχνιδιού γιατί τα πρόσωπα στα οποία θα έστελνα πρόσκληση , έχουν ήδη πάρει.Η χαρά , όμως του μοιράσματος μαζί τους ,ενός αγαπημένου βιβλίου παραμένει.

Παιδιά,πόλεμος

Βλέπεις πολύ μικρά αγόρια,πρόσωπα αγγελικά που ρίχνουν βλοσυρές ματιές κάτω απο τεράστια ατσάλινα κράνη.Οι τσιριχτές φωνές τους σε τρομάζουν.

Ειναι το πολύ δεκαπέντε χρονών και στέκουν εκει πέρα,μικρά και κοκαλιάρικα,φορώντας αμπέχονα που πλέουν επάνω τους.

Γιατί αισθανόμαστε τόση φρίκη στη σκέψη παιδιών που δολοφονούνται;

Σε τρία τέσσερα χρόνια τα ιδια τα παιδιά μας θα φαίνονται απολύτων κατάλληλα για να ακρωτηριάζουν και να σκοτώνουν.

Που καθορίζονται τα όρια;Πότε ραγίζουν οι φωνές τους;

Επειδή αυτό ειναι που με αναστατώνει περισσότερο οταν σκέφτομαι αυτά τα αγοράκια:οι φωνές τους,τόσο τσιριχτές,τόσο ζωηρές.

Μέχρι τώρα,για να εισαι στρατιώτης σήμαινε πως έπρεπε να εισαι αντρας.Και το να εισαι άντρας σημαίνει πως είσαι ικανός να αναθρέψεις ενα παιδί.

Το χαράμισμα αυτών των αγοριών,πριν καν φθάσουν στην νεανική ηλικία ειναι ενάντια σε κάθε θεμελιώδη νόμο της φύσης,ενάντι στο ένστικτο μας,ενάντια σε κάθε κίνητρο για την διαιώνιση του είδους.Οπως μερικά ψάρια η έντομα που τρώνε τους ιδιους τους γόνους τους.

Υποτίθεται οτι οι άνθρωποι δεν το κάνουν αυτό.

Το γεγονός όμως,οτι ακριβώς αυτό κάνουμε,σίγουρα είναι μια ένδειξη τρέλλας.

Απόσπασμα απο το βιβλίο ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ανωνύμου.

Η ανώνυμη συγγραφέας στην διάρκεια του πολέμου και μετά την λήξη του,ηταν δημοσιογράφος και επιμελήτρια εκδόσεων.Ειχε σημαντική γενική παιδεία και πρίν τον πόλεμο ταξίδευε συχνά στο εξωτερικό για επαγγελματικούς λόγους.

Με παραστατικές λεπτόμερειες που σοκάρουν με την αμεσότητα τους,αφηγείται τις ταπεινώσεις στίς οποίες υποβάλλονται ΠΑΝΤΑ οι γυναίκες σε μια πόλη υπο κατοχή.Τους βιασμούς που υφίστανται οι περισσότερες ανεξαρτήτως κάλλους η ηλικίας.

Κάτι ,που η σύγχρονη ιστορία των πολέμων παντού στον πλανήτη (Σερβία,Κροατία,Σουδάν....) επιβεβαίωσε την διαχρονικότητα των ταπεινώσεων των γυναικών.