Καλημέρα, Χρόνια Πολλά ,Ευλογημένο το 2016.

Συνήθως τέτοια εποχή κάνουμε έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και βάζουμε στόχους για την χρονιά που έρχεται (που έχει ήδη έρθει )

Το έκανα κι εγώ παλιά , τι έκανα ....τι δεν έπρεπε να κάνω....κέρδισα ....έχασα....

Οσο περνάνε όμως τα χρόνια ο απολογισμός γίνεται ολοένα και πιο εύκολος γιατί όχι επειδή  οι ανάγκες έχουν διαφοροποιηθεί αλλά γιατί έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπω την ζωή γενικά. Είναι ένα προνόμιο της τρίτης ηλικίας αυτό πιστεύω.

Τώρα πλέον συνοψίζεται σε μία φράση του πάντα διαχρονικού Ν.Καζαντζάκη....

Νίκησα;; νικήθηκα;;; τούτο μονάχα ξέρω. είμαι γεμάτος πληγές αλλά είμαι όρθιος.

 Καί ερχόμαστε τώρα στο άλλο θέμα του τέλους της χρονιάς. Στους στόχους για τον καινούριο χρόνο. Οι προθέσεις είναι πάντα τίμιες και ειλικρινείς αλλά συνήθως δεν τηρούνται.  Θα ξεκινήσω γυμναστήριο (συνήθως πάμε γύρω στα τέλη Μαίου )...
θα τρώω υγιεινά (ενα κομματάκι πίτσα δεν κάνει κακό)...
θα έχω χρόνο πιο πολύ για τους φίλους μου (αφού τους στέλνω που και που μήνυμα στο κινητό)....
και ένα σωρό άλλες υποσχέσει που ενώ τις πιστεύουμε δεν τις τηρούμε (τουλάχιστον όχι συνέχεια).


Φέτος δεν θα βάλω στόχους. Θα προσπαθήσω να κάνω βίωμα μου 10 μικρά βήματα.

1. Αν κάτι πάει στραβά, δεν το κάνω
2. Θα λέω ΄΄ακριβώς ΄΄ αυτό που εννοώ
3. Δεν θα είμαι η βολική για τους άλλους
4. Θα εμπιστεύομαι το ένστικτο μου
5. Δεν θα μιλάω άσχημα για μένα
6. Δεν θα εγκαταλείπω τα όνειρα μου
7. Δεν θα φοβάμαι να λέω ΄΄οχι΄΄
8. Θα είμαι ευγενική με εμένα
9. Θα παρατάω ότι δεν μπορώ να ελέγξω
10.Θα μένω μακριά από αρνητικά συναισθήματα.

Δεν ισχυρίζομαι ότι θα είναι κάτι εύκολο.... αλλά θα το προσπαθήσω. Ηδη το έχω τυπώσει και βρίσκεται κολλημένο στο ψυγείο (σίγουρο μέρος για να το βλέπω συχνά )

Και μη ξεχνάμε ότι πίσω από τα σύννεφα βρίσκεται ο ήλιος ακόμη κι αν δεν τον βλέπουμε.

 Και φυσικά αυτό που χρειάζομαι είναι .....αυτό !!!!!

Να είστε όλοι καλά ,υγεία και ευλογία στις οικογένειες σας και στους αγαπημένους σας.

Δεν είμαι ετοιμόλογη. Στην πραγματικότητα δεν βρίσκω λόγια για να απαντήσω αμέσως σε κάποια λεκτική πρόκληση. Θαυμάζω τους ανθρώπους που στα πλαίσια της ευγένειας μπορούν να σφάξουν κάποιον με το βαμβάκι.  Αυτό μέχρι προχθές. Οχι ότι έγινα ξαφνικά ετοιμόλογη και το πιο πιθανόν αυτό να μη επαναλειφθεί αλλά για πρώτη φορά στην ζωή μου απάντησα σε κάποιον που με προσέβαλε.

Είχα βγάλει τον Οδυσσέα την απογευματινή του βόλτα. Στην επιστροφή περνάμε μπροστά από ένα δημοτικό που εκείνη την ώρα γονείς και παπούδες περιμένουν τα παιδιά να σχολάσουν απο το ολοήμερο.

Κρατάω ένα ραβδί από κολορίζι ελιάς (απέθαντο ξύλο, ούτε το σαράκι δεν το πιάνει) για τον φόβο των αδέσποτων που κυκλοφορούν.

Οπως πέρασα μπροστά απο το σχολείο κατά λάθος το ραβδί μου κτυπάει εναν κύριο ηλικιωμένο.

 Εγώ: συγνώμη .

Αυτός που με πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής και δυνατά αλλά με αργή φωνή: από τότε που βγήκε το συγνώμη λιγόστεψε το χέσιμο.

Εγώ : θέλετε να σας χέσω;;; δεν έχω κανένα πρόβλημα

Σε αυτό το σημείο μένει τελειως άναυδος.

Εγώ: είστε ανάγωγος και αναιδής αλλά είστε και άτυχος. Το εγγόνι που σίγουρα περιμένετε έχασε ένα μαθημα ήθους και καλής συμπεριφοράς απο τον παππού του.

Αυτός : αντε μωρή σκυλλού.

Εγώ:  άντε να χαθείς ηλίθιε !

και απομακρύνθηκα με τον οδυσσούλη μου.

Να σας πώ ευχαριστήθηκα το ήλιθιε που του είπα και το ότι αυτό το περιστατικό έγινε παρουσία και αλλων.

Και για να έχουμε μια καλυτερη ανάμνηση απότην ανάρτηση αυτή η προτελευταια κουβέρτα του καλοκαιριού.

Να είστε όλοι καλά. 

Καλημέρα…

Σήμερα κλείνουν 10 χρόνια που έχουμε τον Οδυσσούλη όπως τον φωνάζουμε.

Σαν σήμερα πήγαμε στην φιλοζωική στο κορωπί και τον πήραμε.

Περιμέναμε να του κόψουν τα ράμματα ,του περιποιήθηκαν το τραύμα ,μας έδωσαν οδηγίες και από τότε ζούμε μαζί την απόλυτη αγάπη.

Η αδελφή μου είχε φύγει στην αρχή του χρόνου.

Ο πόνος για όλους μας μεγάλος.

Ετσι όταν ο γιός μου είδε σε ένα περιοδικό την αγγελία για την υιοθέτηση του ( αλλιώς θα του έκαναν ευθανασία) κανένας δεν σκέφτηκε τον εαυτό του.

Η μητέρα μου συμφώνησε για να μη πληγωθούν κι άλλο τα παιδιά, εγώ για τον ίδιο λόγο και ο άντρας μου είδε λίγο πιο μακριά και είπε ότι θα έκανε καλό στην μητέρα μου.

Ετσι κι έγινε. Το πρώτο σοκ για μένα ήταν το μέγεθος του.

Αν και κουτάβι μου φάνηκε τεράστιος διότι στην φωτογραφία που συνόδευε την αγγελία με φωτοσοπ τον είχαν αισθητά μικρύνει.

Τον πήραμε αγκαλιά (μέχρι να συνηθίσει ότι  πλέον είχε 3 πόδια) τον βάλαμε στο αυτοκίνητο και ήρθαμε σπίτι.

Αυτό που αν και έχουν περάσει 10 χρόνια θυμάμαι ακόμη έντονα από εκείνη την μέρα είναι η στάση του στο αυτοκίνητο.

Στο πίσω κάθισμα δεν μας έριξε ούτε μια ματιά τόσο σε εμένα όσο και στην κόρη μου που καθόταν δίπλα του.

Σαν να μην υπήρχαμε εκείνη την στιγμή.

Στο σπίτι ή μητέρα μου τον περίμενε στην πόρτα με λίγη ζάχαρη (για να είναι γλυκός) και ένα κομμάτι ψωμί (διότι το σκυλί που τρώει ψωμί  χέρι σου δεν σε δαγκάνει ποτέ.)

Επι 4 μήνες δεν βγήκε από το σπίτι. Κάθε φορά που το προσπαθούσαμε έμπαινε κάτω από το τραπέζι και δεν έβγαινε.

Το πιο πιθανό είναι ότι φοβόταν την εγκατάλειψη.

Χάρη στον Οδυσσέα η μητέρα μου μείωσε το κλάμα.

Κάθε φορά που άρχιζε να κλαίει ο Οδυσσούλης ξάπλωνε μπροστά της και με το μπροστινό του πόδι σκέπαζε τα μάτια του. Δεν ήθελε να την βλέπει να κλαίει.

10 ολόκληρα χρόνια βιώνουμε την αγάπη που ένα σκυλί μπορεί να δώσει. Απόλυτη ,ολοκληρωτική ,χωρίς όρους και χωρίς όρια.

Ο κούταβος που ήρθε να μείνει μαζί μας τον Αυγουστο κλείνει τα 11. Είναι ο γεράκος μας όπως τον αποκαλώ καμιά φορά.

Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα μας φύγει. Ελπίζω να αργήσει αυτή η στιγμή και να απολαμβάνουμε την αγάπη του για πολλά χρόνια ακόμα.

Συνειδητοποιώ  ότι αν για μας  ο οδυσσέας είναι μέρος της ζωής μας ,για τον ίδιο είμαστε όλη του η ζωή.

Οδυσσούλη το κούνημα της ουράς σου κάνει τις μέρες πιο όμορφες.

Σε ευχαριστούμε για την αγάπη που μας έδωσες και μας δίνεις.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε πήρα μέρος στην γιορτή της Αυτάρκειας που διοργάνωσε ο Δήμος  Ηλιούπολης.

Μια πολύ όμορφή γιορτή που περιελάμβανε εργαστήρια ,ομιλίες ,προβολές ,συζητήσεις.

Η ομάδα της ΣΕΝ είχε έναν όμορφο χώρο με τραπέζια κάτω από πεύκα για να δείξει στο κοινό διάφορες τεχνικές  (αργαλειό παραδοσιακό, αργαλειό τελάρο,felt,φυσικές βαφές και μακραμέ)

Αυτό το τελευταίο το είχα αναλάβει εγώ. Οι ΄΄μαθητές ΄΄ μου ήταν από ολες τις ηλικίες και μου άρεσε πολύ το ενδιαφέρον που δείχνουν κυρίως οι νεοι για να μάθουν να δουλεύουν με τα χέρια διάφορα υλικά.

Και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στο μακραμέ που τα αντικείμενα που φτιάχνεις είναι διακοσμητικά τα περισσότερα ,αναφέρομαι κυρίως στο ενδιαφέρον που έδειξαν τα μικρά παιδιά για τον παραδοσιακό αργαλειό.

Ισως είναι καιρός κάποιοι υπεύθυνοι να αρχίσουν να σκέφτονται να εντάξουν το μάθημα της υφαντικής στα σχολεία όπως γίνεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Το μεσημέρι φάγαμε ένα πολύ γευστικό χορτοφαγικό πιάτο (ίδιο για όλους) με ρύζι ,πλιγούρι και δροσερή πολύχρωμη σαλάτα σερβιρισμένο σε κανονικά πιάτα και με μεταλλικά πηρούνια ,εφαρμογή της οικολογικής συνείδησης (όχι πλαστικά!!)

Δυστυχώς μετά το τέλος των σεμιναρίων που κάναμε όλες οι συμμαθήτριες που πήραμε μέρος είμασταν πολύ κουρασμένες για να παρακολουθήσουμε τις υπόλοιπες εκδηλώσεις.

Η καλαθοπλεκτική που την παρουσίαζε μια μοναχή (Γιαπωνέζα) ήταν το σεμινάριο που είχε τον περισσότερο κόσμο διότι όλοι έφευγαν με ένα καλαθάκι πλεγμένο με τα χέρια τους.

Θέλω να τονίσω ότι η διοργάνωση ήταν άψογη και οι άνθρωποι του δήμου που είχαν αναλάβει το έργο αυτό έδειχναν το ενδιαφέρον τους συνέχεια.

Ειλικρινά τους αξίζουν συγχαρητήρια.

Εδώ σας δείχνω το τραπέζι που είχα με απλωμένα μερικά από τα έργα μου. Εκτός από το μακραμέ έδειχνα και βελονάκι.

.Χριστός Ανέστη !!!    Χρόνια Πολλά !!!

Ντίνα :  Μαμά θα βγω  με την Ρόζα από το δημοτικό.

Εγώ : Ποια είναι η Ρόζα;;

Ντίνα : Η αδελφή της Κατερίνας που πρόσεχε τον Παναγιώτη.

Ρόζα : Μαμά θα βγω με την Ντίνα από το δημοτικό.

Μαμά Ρόζας : Ποια είναι ή Ντίνα;;;

Ρόζα : Η αδελφη του Παναγιώτη που πρόσεχε η Κατερίνα.

Η Κατερίνα και ο Παναγιώτης συμμαθητές στο δημοτικό μόνο στην πρώτη τάξη (μετά άλλαξαν σχολείο).

Η Κατερίνα τακτοποιούσε την σάκκα του Παναγιώτη, του έβαζε τα μολύβια και τα τετράδια του και τον πίεζε να βάζει και το μπουφανάκι του που πάντα το κράταγε στο χέρι. Τον πρόσεχε.

Γεια σας φίλοι μου.......

Πέρασε ένας μήνας και...από την τελευταία φορά που άνοιξα το ΄΄μπλογκοσπιτο ΄΄ μου και μάλλον πρέπει να πιάσω την σκούπα και την ξεσκονίστρα για τις αράχνες....

Κάτι οι δουλειές κάτι οι ελιές  ,ένα όμορφο ταξίδι που έκανα μαζί με τον άντρα μου φτάσαν ήδη τα χριστούγεννα.  Ας τα πιάσω από την αρχή.....

Στην φωτο αυτή ανάμεσα στους χαρούμενους master of.....βρίσκεται και ο γιός μου. Και ανάμεσα στους υπερήφανους και συγκινημένους γονείς  (supporters μας αποκάλεσε ο πρύτανης στην ομιλία του και κάλεσε τους φοιτητές να σηκωθούν και να μας χειροκροτήσουν ) βρισκόμαστε κι εγω και ο αντρας μου.

Πέρασαν ήδη 4 χρόνια που ζήσαμε ξανά την ίδια συγκίνηση με την ορκωμοσία της κόρης μας και ευχαριστώ τον Θεό που μας αξίωσε να δούμε την ίδια τελετή και για τον γιο μας.

Ο καιρός ήταν ανέλπιστα καλός για την εποχή και για την ίδια την πόλη , με εξαίρεση το τσουχτερό κρύο και έτσι απολαύσαμε το Εδιμβουργο με ήλιο και με συννεφιά αλλά ευτυχώς χωρίς βροχή.

Παντού είναι εμφανής η αγάπη που έχουν για την ελληνική αρχιτεκτονική. Τον προπερασμένο αιώνα θέλησαν να χτίσουν αντίγραφο της ακρόπολης των Αθηνών στον λόφο  Carlton ,τους τελείωσαν όμως τα χρήματα κι έτσι έμειναν αυτές οι στήλες μοναχές τους να ατενίζουν από ψηλά την πόλη....

Το κάστρο του Εδιμβουργου......υπέροχο και με τόσα πολλά να δείς μέσα .....μουσεία, συλλογές ,καφέ και απεριόριστη θέα που την συγκεκριμένη μέρα ήταν περιορισμένη λόγω ομίχλης.

Το μνημείο των πεσόντων Σκώτων σε όλους τους πολέμους....το μοναδικό μέρος μέσα στο κάστρο που απαγορευόταν η φωτογράφιση. Υποβλητικό και ταυτόχρονα συγκινητικό με τις επιγραφές για όλα τα πεδία των μαχών που έπεσαν Σκώτοι.Τεράστιοι τόμοι με ονόματα που είναι προσβάσιμοι στους επισκέπτες τους δίνουν την ευκαιρία να βρουν τον δικό τους άνθρωπο την τοποθεσία και την ημερομηνία του θανάτου του.

Ενα πολύ μικρό κομμάτι της ανθισμένης (παρόλο το κρύο) φύσης του Εδιμβουργου. Μου έκανε εντύπωση που φυτά που σε μας ανθίζουν άνοιξη με καλοκαίρι όπως ο καπουτσίνος εκεί ήταν ολάνθιστα και δεν πρόκειται να μιλήσω για τους πανσέδες.

Το κτίριο σε πρώτο πλάνο η εθνική πινακοθήκη χτισμένη και αυτή σε αρχαιοελληνικό ρυθμό και δίπλα το χριστουγεννιάτικο χωριό.Είναι πολύ μεγάλο με ομοιόμορφα σπιτάκια-μαγαζιά, στολισμένα με αληθινά δένδρα μάλλον προσφορά των διοργανωτών ,και ένα υπέροχο τραινάκι για παιδιά .

Η  θέα από το κάστρο ....στο μακρινό βάθος οι βοτανικοί κήποι.

Και μετά με τις εικόνες αυτές στο μυαλό μας συνεχώς....η προσγείωση. χωριό και λιομάζωμα.

 Καλημέρα.....καλή και όμορφη εβδομάδα να έχουμε.....

Πολλά χρόνια πριν θα έβαζα την φρεσκοπλυμένη και σιδερωμένη ποδιά μου με το άσπρο γιακαδάκι, θα έπαιρνα την σάκκα μου και θα ξεκίναγα μια διαδρομή ενός έτους για το σχολείο.

Δεν ήταν πάντα η καλύτερη διαδρομή αν και οι αναμνήσεις μου είναι όμορφες από την περίοδο αυτή και ας ήμουν ο τελευταίος τροχός της αμάξης.

Σήμερα όμως ξεκινώ την σχολική μου χρονιά με κέφι όρεξη για δημιουργικότητα και πολλή πολλή χαρά.

Σήμερα θα φορτωθώ τον αργαλειό τελάρο και θα ξεκινήσω έναν καινούριο κύκλο μαθημάτων και μέσα στην εβδομάδα ακολουθούν τα βότανα και η κομποδετική που πάντα ήθελα να μάθω.

Να είστε όλοι καλά.

Καλημέρα ........ να έχουμε ένα  όμορφο σ/κ και καλό μήνα (λίγο πιο νωρίς το λέω ) ........

Την Δευτέρα κλείνει ένας χρόνος χωρίς την μητέρα μου .......

ένας χρόνος που πέρασε τόσο γρήγορα αλλά και τόσο αργά... ή θύμηση της είναι έντονη όσο και η απουσία της...αυτή μάλλον μεγαλώνει.....

μετά από την Κυριακή θα ξεκινήσω για το χωριό ...... φορτωμένη εκτός από τον Οδυσσέα  (την φίτσα την αφήνω στην Αθήνα  γιατί αγχώνεται με τα γατιά του χωριού )  με νήματα και βελόνες και βελονάκια για τις ήρεμες (ελπίζω) μέρες του καλοκαιριού.

Δεν έχω ιντερνετ οπότε θα σας ΄΄βλέπω΄΄ τις ημέρες που θα ανεβαίνω για πότισμα και τάϊσμα  αλλά ξανά θα ανταμωθούμε κανονικά απο φθινόπωρο.

Θα σας ευχηθώ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ με  όμορφες αναμνήσεις ... γλυκό ,ήρεμο ,δημιουργικό και αξέχαστο.....

Τήν έψαξα πολύ αυτή την πικροδάφνη για να πετύχω το ρόζ σομόν χρώμα της στα άνθη..... και την λατρεύω...

αυτή την βρήκα πεταμένη στον δρόμο....την μάζεψα την άφησα έναν χρόνο να εγκλιματιστεί και την φύτεψα....

ή ανταμοιβή μου;;;; έχει το χρώμα που ήθελα....κίτρινο απαλό...

και η γαζία μου....δεν είναι ανθισμένη αλλά παραμένει όμορφη....

Να είστε όλοι καλά...... 
Καλή αντάμωση το φθινόπωρο....

Γεια σας..... καλό μήνα να έχουμε , καλό καλοκαίρι ......

Παίζω πάλι το κρυφτούλι με τον υπολογιστή γιατί ήρθε για λίγο ο γιός μου και το μηχάνημα βρίσκεται στο δωμάτιο του....αλλά δεν με πειράζει....έτσι κι αλλιώς σαν κλασσική μαμά βρίσκομαι στην κουζίνα εκτελώντας παραγγελιές τις περισσότερες ώρες.....

τα γλυκά

Χθές είχαμε την γιορτή στην ΣΕΝ για το τέλος της σχολικής χρονιάς.....μαγειρέψαμε όλες οι μαθήτριες το κατιτις μας, που εκτιμήθηκε δεόντως απο τους καλεσμένους ,κάτι που μας χαροποίησε όλες...........

τα αλμυρά

πάλι αλμυρά

γλυκά με φόντο  έναν αργαλειό .....

Παρουσιάσαμε τις τεχνικές που έχουμε μάθει , κάποιες αργαλειό τελάρο, άλλες κουμιχίμο, καρτέλες, και μικρουφαντική (αυτό το παρουσίαζα εγώ ) και χάρηκα που είχε πολλή ανταπόκριση....

Είχαμε και 2 χορευτικά συγκροτήματα με παραδοσιακούς χορούς που έδωσαν χρώμα και ήχους στην γιορτή, βρεθήκαμε με παλιές συμμαθήτριες  και στο τέλος δώσαμε ραντεβού για τον Οκτώβριο....

Χθές γνώρισα και την Ράνια έναν καταπληκτικό άνθρωπο χαρούμενο και ενθουσιώδη ,που με συγκίνησε με το δώρο της.....ήδη βρίσκεται  στο συρτάρι με τις μπλούζες μου.....Ράνια σε ευχαριστώ και πάλι ,και για το ότι μου έδειξες πως να το κάνω το μπουκετάκι με τις λεβάντες.....

Να είστε όλοι καλά....

Κερνάω ποτό....σαμπάνια ή 

δροσερά κοκτέϊλ....μάλλον πιο ταιριαστά με τον καιρό....

και μια πιατέλα με γλυκά όλη δική σας....

τούρτα σοκολάτα με φράουλες ( ο συνδιασμός!!!)

η με καραμέλλα ....

η δική μου θα έχει 60 κεράκια και του γιού μου 24 ...

σαν σήμερα  γεννήθηκα πριν 60 χρόνια 
σαν σήμερα  γέννησα  πριν 24 χρόνια
και επειδή οι συμπτώσεις πάνε μερικές φορές δύο δύο, η κόρη μου έχει γεννέθλια μαζί με τον άντρα μου. 

Να είστε όλοι καλά.

Καλημέρα.......

Απολαμβάνω  ένα φλιτζάνι βότανα (το σαρανταδέντρι όπως έλεγε η μητέρα μου...δηλ. πολλά βότανα μαζί )

τον καφέ από σήμερα τον έκοψα...(γρήγορη απόφαση ....το στερητικό σύνδρομο δεν άρχισε ακόμα )

η φίτσα κοιμάται στα γόνατα μου ... (με ζεσταίνει λίγο αλλά το γουργουρητό της είναι απόλαυση και χαλαρωτικό... )

ο οδυσσέας κοιμάται λίγο πιο πέρα και το ροχαλητό του σιγοντάρει τα τραγούδια που ακούω στο ραδιόφωνο.....

τελείωσα την κουβέρτα με τα μοτιφ που έπλεκα και έχω ξεκινήσει μια καινούρια εσάρπα....την πλέκω και χαμογελώ γιατί την φαντάζομαι τελειωμένη...

η πόρτα είναι ανοιχτή τόσο όσο να μη χωράει να βγει η φίτσα αλλά η δροσιά που φέρνει είναι προς το παρόν αρκετή

χθες βράδυ μίλησα με τα παιδιά μου στο skype για τα χρόνια πολλά   (τι ευτυχία να μπορείς να τα βλέπεις !!!)


τα λίγα είναι αρκετά.....
Καλή εβδομάδα να έχουμε


Να είστε όλοι καλά.

Καλημέραααααααααααααα...........

Πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα εκείνη..... είναι απίστευτο πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.
Μαθήτρια στο Β΄γυμνάσιο θηλέων στην Θεσσαλονίκη στην Ε΄τάξη του γυμνασίου (δεν υπήρχε λύκειο τότε )
Στο πρακτικό τμήμα....λίγες οι μαθήτριες 23 νομίζω είμαστε και είχαμε την δεσποινίδα Λέτη φιλόλογο.
Καλός άνθρωπος αλλά δεν μας αντιμετώπιζε όπως είμαστε....κορίτσια στην εφηβεία....
Είχαμε την τύχη ή ατυχία να έχουμε στην τάξη μια μαθήτρια που είχε υπέροχη δεύτερη φωνή (ακόμα δεν έχω καταλάβει την διαφορά από τις υπόλοιπες φωνές !!) και έτσι το τμήμα μας ήταν η χορωδία του σχολείου....μάλλον όχι χορωδία διότι δεν τραγουδούσαμε ....ψάλαμε  στους εκκλησιασμούς.
Απο τότε ξέρω την θ.λειτουρία απ΄εξω το τμήμα που αφορά τους ψάλτες.
Μεγάλη Παρασκευή, θα ψάλλαμε τα εγκώμια στην εκκλησία του Αγ. Ελευθερίου στο ντεπώ αν θυμάμαι καλά.
Βάλαμε λοιπόν τις ποδιές μας και μαζευτήκαμε στον γυναικωνίτη και ξεκίνησε η ακολουθία ......
Δεν υπήρχε μικροφωνική εγκατάσταση και μας είχε πεί να φωνάζουμε δυνατά για να ακουγόμαστε..... (δώστε σημασία στην ένταση της φωνής....)
Παραστάτες στον επιτάφιο ήταν πρόσκοποι.....ένας εκ των οποίων μου.....έκανε κλίκ.
Μη ξεχνάτε ....17χρονα και άνοιξη (συνδιασμός που σκοτώνει !)
Ολα κυλούσαν μια χαρά μέχρι που ξεχάστηκα μια στιγμή κοιτώντας τον και δεν είπα το αμήν που έψαλαν οι υπόλοιπες.....
Τελειώνοντας το αμήν βγαίνει ο παπάς στην ωραία πύλη για να συνεχίσει την ακολουθία.....και τότε συνέρχομαι....
τί έκανα θεέ μου ;;;;; δεν είπα το αμήν;;;; πρέπει να επανορθώσω και γρήγορα......
Και επανόρθωσα ......
Ενα δυνατό .....τσιριχτό ....αμήηηηηηηηηηηηηηηηηνννν ακούστηκε .
Εκείνη την στιγμή συνέβησαν διάφορα γεγονότα με διαφορά κλάσματος τους δευτερολέπτου.
Τα αναφέρω χωρίς σειρά....

Εγινα κόκκινη σαν παπαρούνα... (συνεχίζεται μέχρι σήμερα αυτό)

Η δεσποινίς Λέτη διέπραξε έναν φόνο ...με το βλέμμα της ( οι ένορκοι είπαν ότι έγινε εν βρασμώ ψυχής )

Το εκκλησίασμα αναταράχθηκε κοιτάζοντας επάνω ,ψάχνοντας τον δράστη της τσιρίδας.

Ο παπάς απορημένος κοίταξε κι αυτός προς τα επάνω..

Οι συμμαθήτριες μου γελούσαν 

και το πιο τραγικό από όλα (είχα το κουράγιο να το παρατηρήσω !)
ο ακούσιος δράστης του γεγονότος αυτού  (ο όμορφος πρόσκοπος ) δεν γύρισε το κεφάλι του ....τίποτα, ακούνητος στην θέση του.!!!
Αυτό με πλήγωσε ......πολύ !!!

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα να έχουμε....

Φέτος λέω να μη κάνω ότι έκανα μέχρι σήμερα την τελευταία μέρα του χρόνου.      Δεν θά κάνω απολογισμό του χρόνου που έφυγε. 

Ποιός ο λόγος;;; δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα από όσα συνέβησαν ελπίζω όμως ότι πήρα τα μαθήματα μου.

Επίσης λέω να μη κάνω σχέδια....ξέρετε τώρα θα κάνω δίατα, δεν θα νευριάζω τόσο πολύ, θα διαβάσω πιο πολλά βιβλία, θα καθίσω λιγότερο στον υπολογιστή, θα βρίσκομαι πιο συχνά με τους φίλους μου.....και άπειρα άλλα που απλά τα ευχόμαστε αλλά δεν τα κάνουμε.

Φέτος λέω..... να ανέβω σε ψηλά βουνά.....

 Να περπατήσω σε ήρεμα λιβάδια.....

 Με βροχή.........

και  λιακάδα

 Μόνη μου......

και μαζί με τους φίλους μου......

Φέτος λέω να απολαύσω απλά το ταξίδι χωρίς προορισμό......

2 0 1 4    ευχές για τον καινούριο χρόνο.

φαίνομαι;;;;;

με βλέπεις που σε βλέπω;;;;

αποκλειεται να με βλέπεις....εγώ  όμως σε βλέπω!!!!

Καλό σαβατοκύριακο...... να είστε όλοι καλά !!!

Σήμερα αργά το βράδυ ή μάλλον καλύτερα νωρίς το πρωί αύριο έρχεται ή κόρη μου....

το πάσχα είχε έρθει και μετά ας είναι καλά το skype....

οπότε καταλαβαίνετε.....μέχρι και ψωμί ζύμωσα....έκανα σπανακόπιτα.....διπλή κρέμα ψυγείου (ακόμα κρατάνε οι ζέστες..)

ετοίμασα το φαγητό που ζήτησε , ετοίμασα το δωμάτιο της και τώρα αν και είμαι πτώμα πρέπει να μείνω ξάγρυπνη για να πάω να την πάρω.....

αλλά μη με ακούτε που ψιλογκρινιάζω.....

πετάω απο την χαρά μου......

Θα τα πούμε σε μια εβδομάδα περίπου....

Να είστε όλοι καλά..

Καλό φθινόπωρο...........

δύσκολο το καλοκαίρι ,ελπίζω στην γλυκύτητα του φθινοπώρου για να μπούνε τα πράγματα σιγά σιγά στον δρόμο της καθημερινότητας.

η μητέρα μου μια βδομάδα αργότερα από την τελευταία φορά που μπήκα εδώ αντάμωσε για πάντα με την αδελφή μου και με τους αγαπημένους της.

το τέλος ήταν ανώδυνο και ειρηνικό, όπως λέει και ή ευχή της εκκλησίας .

η τελευταίες της λέξεις ήταν ....την ευχή μου να έχετε.....

αυτή την φράση την έλεγε κάθε φορά που άνοιγε τα μάτια της και μας έβλεπε.

η αίσθηση της απουσίας  της μεγάλη και μεγαλώνει κάθε μέρα.

και η αίσθηση της μοναξιάς επίσης, έφυγε ο τελευταίος άνθρωπος που μπορούσα να μιλήσω για τις αναμνήσεις μου.

μεγάλωσα.....

Μπήκα σκαστά που λένε....για λίγο .... για να ξεδώσω λιγάκι.
ένα πέσιμο της μητέρας μου από το κρεβάτι (ευτυχώς που είναι χαμηλό και γλυτώσαμε τα χειρότερα), ένα γερό στραμπουληγμα στο πόδι της, την καθήλωσε.......
μένω πια στο σπίτι της, διότι ναι!!! κτύπησε, ναι !!! δεν μπορεί να κουνηθεί , αλλά το σπίτι της δεν το αφήνει με τίποτα.
οπότε έχουμε μετακινηθεί όλοι εκεί, υπολογιστή δεν έχω και μόνο όταν έρχομαι να ποτίσω τα λουλούδια μπαίνω για λίγο, έτσι για να ξεσκάσω όπως είπα.
οπότε ......
σας εύχομαι ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 
ήρεμο ,δροσερό και όταν έρθει το φθινόπωρο με το καλό
να έχει μαζί του ένα σωρό ωραίες αναμνήσεις.

σήμερα ,το πρωινό μου είχε την δροσιά ενός fredo cappucino, την γεύση μιας lemon pie (η νωχέλεια της γλύκας παρέα με την σπιρτάδα του λεμονιού), τα χρώματα του ουράνιου τόξου, και τον ήχο μιας παρέας μελισσών .

στο στέκι μας, με την ξαδέλφη μου την Δέσποινα, πρωί πρωί για καφεδάκι και όχι μόνο.

κάθε φορά το τραπεζάκι του καφέ γεμίζει με πλεκτά, νήματα, σχέδια, μοτιφ  και ότι έχουμε φτιάξει τελειωμένο ή όχι.

και μιλάμε ....μιλάμε.....μιλάμε ......και ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι έχουν περάσει 2-2.30  ώρες και δεν έχουμε καταλάβει πώς.

αυτές οι  συναντήσεις είναι μαγικές, και η χαρά ξεκινάει από την στιγμή που θα κλείσουμε το ραντεβού......

σήμερα το πρωί  επίσης αχάραγα ,τελείωσα την τσάντα που βλέπετε πιο κάτω.

πήγα την πέμπτη το απόγευμα στο μαγαζί που παίρνω τα νήματα για να συμπληρώσω για τις λωρίδες της μητέρας μου, και όπως ήταν αναμενόμενο έφυγα και με κάτι άλλο.

όλα τα υλικά για μια τσάντα..... από τον πάτο  (πολύ βολικό γιατί γλυτώνεις δουλειά και είναι και πιο σταθερή) ,τα πλαϊνά, τα χερούλια ,το μαγνητικό κούμπωμα ( αυτό είναι πολύ χρήσιμο),το νήμα και φυσικά το βελονάκι ,Νο 12 παρακαλώ.

το νήμα λέγεται noodles και υπάρχει σε πολλά χρώματα, τόσο μονόχρωμο όσο και πολύχρωμο.

μιας μέρας δουλειά είναι...... το πιο χρονοβόρο μέρος είναι το ένωμα του πάτου με το πλαϊνό και μετά το φεστόνι που είναι και ή βάση του πλεκτού.  το πλέξιμο;;;; τρέχει.

στο μαγαζί βρήκα και κουμπώματα πορτοφολιών (έχω ήδη ένα σχέδιο στο μυαλό μου) και χερούλια σε ότι μορφή θέλεις.

Λέγεται Καλογερόπουλος και βρίσκεται στην Γ΄Σεπτεμβρίου ,απέναντι απο τον ΟΤΕ.

σας αρέσει;;;;;

ένωση του πλαϊνού με τον πάτο της τσάντας

τελειωμένο , η κάτω πλευρά

οι πρώτες σειρές της τσάντας

βολικό μαγνητάκι σιλικόνης για το κλεισιμο

έχει τελειώσει

την ευχή μου να έχετε.......

πολλές φορές την ημέρα, ότι και να κάναμε, ακούγαμε την φράση αυτή από την μητέρα μου. 
όταν δε φεύγαμε από το σπίτι...... στην ευχή μου.....

ο άντρας μου τον πρώτο καιρό δεν μπορούσε να καταλάβει αυτή την συμπεριφορά... χρόνια αργότερα μου είπε ότι του άρεσε και του αρέσει να ακούει την μητέρα μου να δίνει την ευχή της τόσο απλόχερα.

στην αρχή είμαστε εγώ και η αδελφή μου....αργότερα και ο άντρας μου και μετά μπήκαν στους αποδέκτες των μητρικών ευχών και τα παιδιά μου.... μέχρι που έφυγε η αδελφή μου...

πέρασε πολύς καιρός μέχρι να καταλάβω ότι κάτι έλειπε από την καθημερινότητα , ότι κάτι δεν πήγαινε καλά , αλλά και όταν το κατάλαβα δίστασα να το αναφέρω.

κάποια στιγμή όμως δεν κρατήθηκα:
γιατί δεν δίνεις την ευχή σου ;;;;;

μη νομίζετε ότι απάντησε ....αν δεν θέλει η μητέρα μου να απαντήσει σε κάτι απλά δεν ακούει , και με μεγάφωνο να της κάνεις την ερώτηση.....πέρασε καιρός ,απλά το ανακινούσα το θέμα σε κάθε ευκαιρία. πότε πειρακτικά ,πότε με αληθινή περιέργεια ήθελα να μάθω την αιτία αυτής της σιωπής.

μια μέρα όταν η απουσία της ευχής της έκανε θόρυβο, της είπα....

ωραία, αν δεν θέλεις μη δίνεις την ευχή σου σε μας (εμένα και τον άντρα μου), αλλά στα εγγόνια σου να την δίνεις.

και τότε άκουσα κάτι που με άφησε αφωνη....

φοβάμαι μη τυχόν δεν έχω καλή ευχή να δώσω και σας κάνω κακό..... είδες την έδινα την ευχή μου και στην αδελφή σου , και που είναι τώρα;;;; έφυγε. γι΄αυτό δεν σας την δίνω.....

χρειάστηκε πολύ προσπάθεια για να την πείσω ότι η ευχή της είναι πολύτιμη και για μας και για τα εγγόνια της...... ότι πάντα την έδινε μέσα από την καρδιά της και σίγουρα βοήθησε την αδελφή μου όσο και μένα.....ότι δεν φταίει αυτή που έφυγε το παιδί της.....ότι ....ότι ....ότι....
σίγουρα είπα κι άλλα , αλλά τώρα δεν θυμάμαι .....το μόνο που θυμάμαι είναι ότι μιλούσα για πολύ ώρα (κάτι που για μένα δεν είναι συνηθισμένο).

αν άλλαξε;;;; αν δίνει τώρα την ευχή της ;;;; 
ναι , αλλά με τους δικούς της όρους......

τον Θεό να έχετε στήριγμα ,βοήθεια και συντροφιά σε κάθε βήμα σας, και την ευχή μου παραπίσω.....

Μαγειρεύω;;;; ναι

πηγαίνω για ψώνια;;; ναι

πηγαίνω στην μητέρα μου κάθε μέρα;;; ναι

βγάζω τον σκύλο βόλτα;;; ναι

πλέκω;;;; ναι

μπορώ να απαριθμήσω ένα σωρό πράγματα που κάνω καθημερινά και σε όλα θα απαντώ .....ναι

το θέμα είναι πως τα κάνω...με πίεση ,με ένα πρέπει  να υπάρχει πριν από κάθε πράξη.

δύσκολη εποχή ή άνοιξη και αν το κλίμα είναι στραβό -όπως εγώ - ο γάιδαρος δεν δυσκολεύεται καθόλου να το φάει.

όπου γάιδαρος , διάβαζε κατάθλιψη και όλα μπαίνουν στην θέση τους.

τέλος πάντων αυτό το λέω για να δικαιολογήσω την απουσία μου.

4 φορές κάθισα στον υπολογιστή, διάλεξα φωτο για να βάλω, και τον έκλεισα μετά από ώρα, αφού δεν μπορούσα να γράψω τίποτα.

κάποια στιγμή αποφάσισα ότι έπρεπε να αντιδράσω γιατί είναι πολύ εύκολο να πας πιο βαθιά  αν αφεθείς και μετά άντε να βγείς στην επιφάνεια.

όχι ότι είναι εύκολη η προσπάθεια, αλλά τουλάχιστον ξεκίνησα.

βρήκα τα ανθοϊάματα του Μπαχ που χρησιμοποιώ , άρχισα πάλι να τα πίνω και  που θα πάει......θα βγάλω τα ΄΄σκούρα γυαλιά΄΄ που φοράω που τα δείχνουν όλα μαύρα.

υφαντός σελιδοδείκτης

με άλλα χρώματα

το πρώτο μου έργο στην μικροϋφαντική