Η λέσχη της χαράς !!!

 Κοιτάζω το πληκτρολόγιο ,κοιτάζω τα χέρια μου την επικεφαλίδα και δεν μπορώ να ξεκινήσω.

Μετά απο εναν χρόνο σχεδόν απουσίας οι σκέψεις δυσκολεύονται να γίνουν λέξεις, να εκφράσουν συναισθήματα.

Λοιπόν ας μπω κατευθείαν στο θέμα, στο κλίκ που μέ έκανε να ξαναρχίσω το γράψιμο.

Την περασμένη Παρασκευή η Μπέσσυ η Θεοδώρα και εγώ πήραμε την απόφαση να συναντιόμαστε μια φορά την εβδομάδα και να ράβουμε, να πλέκουμε , να κουβεντιάζουμε.

Η ιδέα και ο τίτλος ανήκουν στην Μπέσσυ  . 

 Κάποια υλικά έχουν ήδη μεταφερθεί στο σπίτι της μητέρας μου που θα είναι και η βάση μας. Σιγά σιγά θα το κάνουμε μια αληθινή λέσχη της χαράς.
Εννοείται οτι δεν θα εργαζόμαστε μόνο ...... 
Θα κάνουμε σχέδια και όνειρα και θα μιλάμε ,θα μιλάμε πολύ....

Θα πίνουμε αρωματικά τσάγια και ζεστή σοκολάτα με μπαχαρικά, θα τρώμε μικρά γλυκάκια και αλμυρά ..

Αυτήν την Παρασκευή ξεκινάμε.....απο τις 9 για ατελείωτες ώρες χαράς και δημιουργίας.

Μπέσσυ έπιασα πάλι το βιβλίο και το διαβάζω.
Για μένα που η κατάθλιψη μου στέρησε την χαρά του διαβάσματος αυτό είναι μια μεγάλη νίκη.
Μπέσσυ σε ευχαριστώ.

Καλημέρα , καλό μήνα να έχουμε......

Πότε φθάσαμε και περάσαμε ήδη το πρώτο μισό του χρόνου ειλικρινά δεν το κατάλαβα και νομίζω ότι δεν είναι και πολύ ευχάριστο αυτό.

Σαν παιδί θυμάμαι περίμενα τον Ιούλιο για να κόψουμε το πρώτο καρπούζι στο σπίτι και τώρα τα βλέπω από τον Μαϊο στην λαϊκή και στα σουπερ μαρκετ.

Δεν ξεχωρίζουν οι εποχές πλέον...

Ας αφήσω όμως την γκρίνια (τώρα τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να διαμαρτύρεται πιο συχνά από πριν....ίσως επειδή μεγαλώνω ).

Λοιπόν έχουμε και λέμε....

Το δεύτερο μισό μιας φράσης ταιριάζει απόλυτα με εμένα....

Μάθαινε σαν να πρόκειται να  μην πεθάνεις ποτέ....

Και το  πρώτο μισό της ίδιας φράσης (ζήσε σαν να πρόκειται να πεθάνεις αύριο ) το ενστερνίζομαι αλλά ας το αφήσουμε προς το παρόν.

Στους περιπάτους που κάνω στο Pinterest βρήκα εικόνες με χαλιά με μια τεχνική που δεν την ήξερα.

Locker hooking λέγεται.

Οπως ήταν φυσικό το έψαξα το θέμα και επειδή με τα κουρέλια που έχω μπορώ και να μαγειρέψω (που λέει ο λόγος ) προμηθεύτηκα τα υλικά που ήταν απαραίτητα.

Το βελονάκι που είναι ειδικό (στο πίσω μέρος του μοιάζει με βελόνα ραψίματος )  οταν πήγα να το ζητήσω είπα...μήπως έχετε ενα βελονάκι που μπροστά μοιάζει με βελονάκι και πίσω με βελόνα;;;;

Οσο και να μου φάνηκε παράξενο η πωλήτρια κατάλαβε τι ζητούσα και μου το έφερε.

Και μετά ξεκίνησε η δεύτερη φάση που ακούει στο όνομα youtube  Απίστευτο εργαλείο πραγματικά. Κοίταζα ξανακοίταζα  μέχρι που θεώρησα οτι έμαθα αρκετά για να ξεκινήσω.

Το έργο που σας δείχνω είναι το δεύτερο και γι΄αυτό έχει λιγότερα λάθη. Το πρώτο που το τελειώνω κι αυτό βρίθει λαθών αλλά είναι το πρωτάκι μου και γι΄αυτό αγαπημένο.

Ξεκινάμε.

Καμβάς ειδικός για χαλιά.

Το βελονάκι που μοιάζει με βελόνα.

Βαμβακερή κλωστή αρκετά χοντρή. (χρησιμοποίησα το νήμα που βάζουμε στημόνι στον αργαλειό τελάρο)

και κουρέλια 

 Το βελονάκι με την κλωστή βρίσκεται στην μπροστινή πλευρά του έργου και τα κουρέλια από κάτω. Αν και δυσκολεύεσαι λίγο στην αρχή , μετά παίρνεις τον αέρα και προχωράς αρκετά γρήγορα. Το βάρος όμως που αυξάνεται συνέχεια σε δυσκολεύει αρκετά.

 Εδώ μόλις το έστρωσα για να το φωτογραφήσω η Μπόξι το μικρό μας γατί πήγε αμέσως να ξαπλώσει πάνω του.Ζεστάθηκε γρήγορα και προτίμησε την δροσιά από τα πλακάκια.

 Και εδώ χωρίς παρεμβολές  πάνω του.

Οταν το τελείωσα σκέφτηκα οτι δεν επιδέχεται σκληρή χρήση όπως τα άλλα πατάκια που έχω κάνει. Ο καμβάς απο την μια μεριά και η άγνωστη συμπεριφορά των κουρελιών στο πλύσιμο απο την  αλλη το κάνει χαλάκι για μαλακή έως καθόλου χρήση ( εννοώ στο κρεββάτι μπροστά ή σε ένα σημείο που δεν πατιέται καθημερινά ) και φυσικά χωρίς ζώα στο σπίτι, οι τρίχες δύσκολα φεύγουν γιατί η επιφάνεια είναι ανάγλυφη.

Να είστε όλοι καλά και να χαίρεστε.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!!! 

υγεία χαρά και δημιουργία.

Τον χειμώνα που πέρασε όταν δεν είχα διάθεση να κάνω κάτι συγκεκριμένο εφτιαχνα κουβάρια ενωνοντας διαφορετικά νήματα.

Οταν πρωτοξεκίνησα να το κάνω ήθελα να χρησιμοποιήσω τα υπόλοιπα που μου είχαν μείνει ,μικρά κουβαράκια που όλο μπλέκονταν μεταξύ τους.

Δεν περίμενα πρώτον ότι  τα μοτιφ που εκανα  θα μου άρεσαν  τόσο πολύ και δεύτερον ότι η διαδικασία του ενώματος θα ήταν τόσο  χαλαρωτική.

Ετσι  αφού τα υπόλοιπα κάποια στιγμή τελείωσαν  άρχισα να κόβω νήματα σε διαφορετικά  μήκη και να τα ενώνω.  Το αποτέλεσμα;;;;  τεράστια κουβάρια. 

Και μετά ξεκίνησε το πλέξιμο και το ένωμα των μοτιφ....

Τελείωσε και στρώθηκε στο χωριό.

Και δεν είναι μόνο αυτή....τελικά  οπως αποδείχθηκε μου άρεσε τόσο πολύ να κόβω και να ενώνω που τα κουβάρια εγιναν πολλά και μεγάλα.Θα βγάλω φωτογραφιες απο τα αλλα που επλεξα  και θα σας τις δείξω.

Να είστε όλοι καλά.

Καλημέρα φίλες μου και καλή εβδομάδα.

Αυτή είναι ή Μπόξι..... 

Εδώ είναι τριών μηνών  ,τήν βρήκα περίπου 10 ημερών.  Δεν συνηθίζω να μαζεύω τα παρατημένα γατιά που δυστυχώς βρίσκω αρκετά συχνά αλλά στην γατούλα αυτή δεν μπόρεσα να αντισταθώ.

Ηταν ο θυμός που με έκανε να σκύψω και να την μαζέψω αυθόρμητα , χωρίς ή δεύτερη σκέψη να επηρεάσει την πρώτη.

Ο φιλόζωος που την άφησε μέσα σε ένα κουτί ,της άφησε δίπλα ένα μπολ με ξηρά τροφή και ένα άλλο με νερό και πήγε με ήσυχη συνείδηση σπίτι του.  Ενα μωρό με μισόκλειστα ματάκια ......

Γάλα με το σταγονόμετρο στην αρχή και με μπιμπερό για έναν μήνα περίπου ακόμα. Η επαφή της με την Φίτσα την έκανε να αρχίσει την ξηρά τροφή γρήγορα και να μάθει να χρησιμοποιεί την άμμο της .

Το φιτσόνι δεν χάρηκε ιδιαίτερα όταν την είδε. Στην αρχή την φοβόταν , μετά άρχισε να την γλύφει αλλά και να της δίνει μερικές ανάστροφες αλλά έπεσε σε κατάθλιψη. Δεν μας πλησίαζε και δεν άκουγε όταν την φωνάζαμε. 
Τώρα έχει συνέλθει αρκετά και επειδή το μικρό είναι ζωηρό παίζουν (με νύχια και με δόντια ) . Φυσικά τα χάδια που εισπράτει είναι περισσότερα από πριν. Εδώ μου κάνουν παρέα όταν πλέκω.

Μια πλεκτή  φωλιά που την έκανα για την Φίτσα αλλά την καπάρωσε ή Μπόξι αμέσως. Τα σύρματα που φαίνονται είναι από μεταλλική κρεμάστρα και έχω κρεμάσει κουρελάκια και ένα μπαλάκι με το οποίο παίζει αρκετά.

Και τελευταία άφησα τον Οδυσσούλη . Εδώ μιλάμε για έναν αμοιβαίο έρωτα. Μόνο στο φαγητό γινόμαστε ΄΄έχθροί΄΄ ( ο οδυσσέας δεν θέλει συνδαιτημόνες στο φαγητό του).

Μαζί κοιμούνται  μαζί παίζουν. Την δέχθηκε από την πρώτη στιγμή  και την αφήνει να τον παιδεύει με τις ζαβολιές της.

Και έτσι βρέθηκα στα καλά καθούμενα με 2 γάτες ,εναν σκύλο και 2 παπαγαλάκια.
Να είστε όλοι καλά.

Καλημέρα φίλες μου.........
Πέρασαν σχεδόν 4 μήνες από την τελευταία ανάρτηση μου.
Ελπίζω η επόμενη (!!!!;;;;;) να γίνει  πιο σύντομα.

Πρίν 3 χρόνια στην ηλικία των 59 ετών είπα να κάνω μέτρηση οστικής πυκνότητας. Ακουγα φίλες και συμμαθήτριες να μιλάνε για την οστεοπόρωση ,για τα φάρμακα που παίρνουν και είπα....για στάσου ,εσύ τί κάνεις;;;;; Μήπως έχεις αργήσει πολύ;;;;

Ετσι πήγα, μου την έγραψε ο γιατρός και τήν έκανα. Οπως ήταν αναμενόμενο έδειξε οστεοπενία.
Μου πρότεινε ο γιατρός να ξεκινήσω κάποιο χάπι ,δεν το ήθελα όμως και ζήτησα να μάθω τι μπορώ να κάνω εναλλακτικά.
Δεν του άρεσε και πολύ η επιμονή μου αλλά στο τέλος μου είπε :
Γάλα ( δεν το πίνω, τρώω  όμως πολύ γιαούρτι το γνήσιο με την πέτσα ) και γυμναστική (δεν κάνω , περπατάω όμως πολύ με γρήγορο βηματισμό κάτι που το δέχτηκε).
Και επανεξέταση σε 1 χρόνο  ( το τεστ θα το πλήρωνα μου είπε διότι το δικαιούμαι κάθε 2 χρόνια).
Ολα καλά μέχρι εδω.

Η επανεξέταση τελικά δεν έγινε στον χρόνο επάνω αλλά σε τρία χρόνια .
Πήγα με φόβο. Ημουν σίγουρη ότι θα είχα στην καλύτερη περίπτωση οστεοπενία και στην χειρότερη οστεοπόρωση.

 Η μέτρηση έδειξε ότι δεν έχω καν οστεοπενία, στην μέτρηση δε στην περιοχή του ισχίου η οστική πυκνότητα είναι απόλυτα φυσιολογική.

Τι παραπάνω έκανα στο διάστημα αυτό;;;;
Επινα πολυκόμπι, ένα βότανο που είναι πλούσιο σε πυρίτιο το οποίο είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ για την απορρόφηση του ασβεστίου.
Και έκανα το ματζούνι με το αυγό και το λεμόνι.
Προσωπικά πιστεύω ότι στο  ματζουνι αυτό  οφείλω την αύξηση της οστικής πυκνότητας.

Πως κάνω το ματζούνι;;;
Οταν χρησιμοποιώ αυγά στην μαγειρική ,τα πλένω πολύ καλά με ξύδι και τα αφήνω να στεγνώσουν η τα στεγνώνω εγώ με χαρτί.
Τα σπάω για να τα χρησιμοποιήσω και τα τσόφλια τα ξαναπλένω με τρεχούμενο νερό μόνο.
Τα σπάω σε μικρότερα κομμάτια και τα βάζω σε μπώλ και τα σκεπάζω με φρέσκο χυμό λεμονιού.
Τα αφήνω για 48 ώρες (το καλοκαίρι τα βάζω στο ψυγείο αυτές τις ώρες)  και παρατηρώ οτι έχουν αφρίσει.
Τα σουρώνω με σουρωτήρι την πρώτη φορά και με τουλπάνι ακόμα μια φορά για να πάρω όσο πιο πολύ χυμό μπορώ και φυλάω τον χυμό στο ψυγείο. 1 κουταλιά της σούπας 3 φορές την ημέρα.

Μην φανταστείτε ότι μόλις τελειώσει κάνω αμέσως άλλο ( αν και θα έπρεπε ), συνήθως όταν κάνω ομελέτα το θυμάμαι .
Η γεύση του δεν είναι ξινή και πίνεται ευχάριστα.
Ηθελα να μοιραστώ μαζί σας την γνώση αυτή και ελπίζω να φανεί χρήσιμη.
Να είστε όλοι καλά.

Καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο να έχουμε.....

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην Χρυσάνθη  που χάρη στις κατανοητές οδηγίες της έκανα το κρεμαστό αυτό για τον λαιμό.

Της το αφιερώνω με τις ευχαριστίες μου...

Να είστε όλοι καλά.

 Καλημέρα
Ο υπολογιστής μάλλον κρυωσε και πότε ανοίγει πότε όχι.
Για να δω τι κατάφερα με το κινητό.
Έχω την εντύπωση ότι θα γίνει μια ανάρτηση "αχταρμας" αλλά τολμώ.
Στην φωτογραφία τα ανακατεμενα κουρελια περιμένουν να γίνουν κουβάρι.

Μόνο όταν το κουβάρι είναι μεγαλύτερο από το φιτσονι μπορώ να είμαι ήσυχη ότι δεν θα το μπλέξει. 

Το πρώτο χαλακι στρωθηκε και φέρνει την άνοιξη με τα χρώματα του. 

Το ίδιο χαλακι και πίσω η πολυθρόνα που ντυνω σιγά σιγά με μοτιφ. 

Να έχετε μια υπέροχη μέρα και ένα ομορφότερο σ/κ.

Καλημέρα, Χρόνια Πολλά ,Ευλογημένο το 2016.

Συνήθως τέτοια εποχή κάνουμε έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και βάζουμε στόχους για την χρονιά που έρχεται (που έχει ήδη έρθει )

Το έκανα κι εγώ παλιά , τι έκανα ....τι δεν έπρεπε να κάνω....κέρδισα ....έχασα....

Οσο περνάνε όμως τα χρόνια ο απολογισμός γίνεται ολοένα και πιο εύκολος γιατί όχι επειδή  οι ανάγκες έχουν διαφοροποιηθεί αλλά γιατί έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπω την ζωή γενικά. Είναι ένα προνόμιο της τρίτης ηλικίας αυτό πιστεύω.

Τώρα πλέον συνοψίζεται σε μία φράση του πάντα διαχρονικού Ν.Καζαντζάκη....

Νίκησα;; νικήθηκα;;; τούτο μονάχα ξέρω. είμαι γεμάτος πληγές αλλά είμαι όρθιος.

 Καί ερχόμαστε τώρα στο άλλο θέμα του τέλους της χρονιάς. Στους στόχους για τον καινούριο χρόνο. Οι προθέσεις είναι πάντα τίμιες και ειλικρινείς αλλά συνήθως δεν τηρούνται.  Θα ξεκινήσω γυμναστήριο (συνήθως πάμε γύρω στα τέλη Μαίου )...
θα τρώω υγιεινά (ενα κομματάκι πίτσα δεν κάνει κακό)...
θα έχω χρόνο πιο πολύ για τους φίλους μου (αφού τους στέλνω που και που μήνυμα στο κινητό)....
και ένα σωρό άλλες υποσχέσει που ενώ τις πιστεύουμε δεν τις τηρούμε (τουλάχιστον όχι συνέχεια).


Φέτος δεν θα βάλω στόχους. Θα προσπαθήσω να κάνω βίωμα μου 10 μικρά βήματα.

1. Αν κάτι πάει στραβά, δεν το κάνω
2. Θα λέω ΄΄ακριβώς ΄΄ αυτό που εννοώ
3. Δεν θα είμαι η βολική για τους άλλους
4. Θα εμπιστεύομαι το ένστικτο μου
5. Δεν θα μιλάω άσχημα για μένα
6. Δεν θα εγκαταλείπω τα όνειρα μου
7. Δεν θα φοβάμαι να λέω ΄΄οχι΄΄
8. Θα είμαι ευγενική με εμένα
9. Θα παρατάω ότι δεν μπορώ να ελέγξω
10.Θα μένω μακριά από αρνητικά συναισθήματα.

Δεν ισχυρίζομαι ότι θα είναι κάτι εύκολο.... αλλά θα το προσπαθήσω. Ηδη το έχω τυπώσει και βρίσκεται κολλημένο στο ψυγείο (σίγουρο μέρος για να το βλέπω συχνά )

Και μη ξεχνάμε ότι πίσω από τα σύννεφα βρίσκεται ο ήλιος ακόμη κι αν δεν τον βλέπουμε.

 Και φυσικά αυτό που χρειάζομαι είναι .....αυτό !!!!!

Να είστε όλοι καλά ,υγεία και ευλογία στις οικογένειες σας και στους αγαπημένους σας.

 Η φίλη μου Claire  έγραψε στον τοίχο της κάτι που το βρήκα όμορφο και το αντιγράφω στα ελληνικά.

Η ευτυχία είναι επιλογή όχι αποτέλεσμα

Τίποτα δεν θα σε κάνει ευτυχισμένο αν δεν επιλέξεις να είσαι

Κανένας δεν θα σε κάνει ευτυχισμένο αν δεν αποφασίσεις να είσαι

Η ευτυχία σου δεν έρχεται σε σένα

Μπορεί μόνο να ξεκινήσει από εσένα

Σας εύχομαι  Χρόνια Πολλά

Υγεία ευτυχία και αγάπη στο σπίτι σας 

Χαρά και γαλήνη στις καρδιές σας

και το 2016 να είναι μια ωραία χρονιά για όλους

Στο γράμμα που έστειλα στον Αγ.Βασίλη του υπενθύμισα τι θέλω να μου φέρει για το 2016.............

Να είστε όλοι καλά αγαπημένοι φίλοι.

Δεν είμαι ετοιμόλογη. Στην πραγματικότητα δεν βρίσκω λόγια για να απαντήσω αμέσως σε κάποια λεκτική πρόκληση. Θαυμάζω τους ανθρώπους που στα πλαίσια της ευγένειας μπορούν να σφάξουν κάποιον με το βαμβάκι.  Αυτό μέχρι προχθές. Οχι ότι έγινα ξαφνικά ετοιμόλογη και το πιο πιθανόν αυτό να μη επαναλειφθεί αλλά για πρώτη φορά στην ζωή μου απάντησα σε κάποιον που με προσέβαλε.

Είχα βγάλει τον Οδυσσέα την απογευματινή του βόλτα. Στην επιστροφή περνάμε μπροστά από ένα δημοτικό που εκείνη την ώρα γονείς και παπούδες περιμένουν τα παιδιά να σχολάσουν απο το ολοήμερο.

Κρατάω ένα ραβδί από κολορίζι ελιάς (απέθαντο ξύλο, ούτε το σαράκι δεν το πιάνει) για τον φόβο των αδέσποτων που κυκλοφορούν.

Οπως πέρασα μπροστά απο το σχολείο κατά λάθος το ραβδί μου κτυπάει εναν κύριο ηλικιωμένο.

 Εγώ: συγνώμη .

Αυτός που με πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής και δυνατά αλλά με αργή φωνή: από τότε που βγήκε το συγνώμη λιγόστεψε το χέσιμο.

Εγώ : θέλετε να σας χέσω;;; δεν έχω κανένα πρόβλημα

Σε αυτό το σημείο μένει τελειως άναυδος.

Εγώ: είστε ανάγωγος και αναιδής αλλά είστε και άτυχος. Το εγγόνι που σίγουρα περιμένετε έχασε ένα μαθημα ήθους και καλής συμπεριφοράς απο τον παππού του.

Αυτός : αντε μωρή σκυλλού.

Εγώ:  άντε να χαθείς ηλίθιε !

και απομακρύνθηκα με τον οδυσσούλη μου.

Να σας πώ ευχαριστήθηκα το ήλιθιε που του είπα και το ότι αυτό το περιστατικό έγινε παρουσία και αλλων.

Και για να έχουμε μια καλυτερη ανάμνηση απότην ανάρτηση αυτή η προτελευταια κουβέρτα του καλοκαιριού.

Να είστε όλοι καλά. 

Καλημέρα......... 

Πίνω έναν καφέ την ημέρα. Μόνον έναν και τέρμα. Παραβιάζω τον κανόνα αυτόν μόνο Μ.Σάββατο και παραμονή πρωτοχρονιάς διότι μια αγάπη με τον ύπνο την έχω (διάβαζε με τις κότες.)

Ετσι όταν κάθε πρωί αξημερωτα βγάζω τον οδυσσουλη βόλτα εκεί γύρω στις 5.30 το πρωί βρέξει χιονίσει ή σκέψη του καφέ που θα κάνω στον γυρισμό στα αλήθεια μου δίνει  δύναμη να περπατάω και να χασμουριέμαι.

Πριν μερικές μέρες στο τέλος της διαδρομής που κάνουμε κάθε πρωί βρήκα μια μεγαααααλη γλάστρα πήλινη ,σπασμένη και με τα κομμάτια που είχαν σπάσει μέσα . Βαριά πολύ. 

Δεν το σκέφτηκα ούτε μια στιγμή. Με το ένα χέρι τον Οδυσσέα και με το άλλο την γλάστρα και μια μαγκούρα που παίρνω μαζί μου.

Ομολογώ ότι τράβηξα ζόρι μέχρι να φτάσω σπίτι... 

Μόλις φθάσαμε έπρεπε να μπούμε (να μπώ μάλλον) αθόρυβα και με την ελπίδα ο άντρας μου να είναι στο μπάνιο διότι θά είχα μια μουρμούρα για τα πράγματα που μαζεύω.

Ευτυχώς την γλύτωσα.

Ενας μεγλύτερος απο το συνηθισμένο καφές με ξεκούρασε.

Την μετέφερα στο σπίτι της μητέρας μου και ιδού  η μεταμορφωση της.

Τα κακτάκια πιάσανε, αρχίζουν και μεγαλωνουν. 

Τέλος καλό όλα καλά.
Να είστε όλοι καλά.

Καλημέρα και καλό φθινόπωρο που επιτέλους μπήκε....

Πριν 2 χρόνια και...στην γιορτή της σεν είχα γνωρίσει τηνΡάνια και στην συζήτηση που κάναμε ήρθε η κουβέντα για το πως ενώνουμε τα νήματα όσο το δυνατόν πιο όμορφα (χωρίς κόμπους). 

Τότε της μίλησα για τον ρώσσικο τρόπο αλλά επειδή δεν είχα νήμα μαζί μου δεν μπόρεσα να της τον εξηγήσω . 

Σήμερα λοιπόν δείχνω την εικόνα από όπου έμαθα να ενώνω και τα πιο μικρά κομμάτι νήματος χωρίς να φαίνεται τίποτα.

Εδώ 2 απο τα κουβάρια που έχω δημιουργήσει με τον τρόπο αυτόν

το ένωμα .....σαν να συνεχίζεται το ένα νήμα μετά το αλλο....

και μερικά απο τα μοτίφ που έχω αρχίσει και πλέκω.

Τα πιο απλά μοτίφ διότι αφενός το χρώμα και οι εναλλαγές του είναι που έχουν σημασία και αφετέρου αν έπλεκα οποιοδήποτε σχέδιο το πιο πιθανόν να μη φαινόταν καθόλου.

εδω σας δείχνω απο κοντά τα μοτιφ για να δείτε ότι η ένωση πραγματικά δεν ξεχωρίζει καθόλου.....το τμήμα της ένωσης είναι 2 ποδαράκια που δεν ΄΄φαίνονται ΄΄ μέσα στο σύνολο.

Αυτή είναι η πρώτη από τις 5 πολυθρόνες που αποφάσισα να αλλάξω ....Βρίσκεται στο εργαστήριο μου στο σπίτι της μητέρας μου δίπλα στον αργαλειό. Το κάλυμα που την έντυσα είναι οι λωρίδες που έπλεξε μέχρι λίγο πριν το τελευταίο της ταξίδι.

Να είστε όλοι καλά.

Καλημέρα,όμορφο και ήρεμο σ/κ να έχουμε .....

Αξιοποιώντας τις μικρές ποσότητες νημάτων έκανα την κουβέρτα αυτή που δεν ήταν δύσκολη λόγω του συνειδητά μεγάλου μεγέθους των μοτιφ.

Και η ένωση της με το βελονάκι πανεύκολη.
Πως σας φαίνεται;;;;

Αυτό το καλοκαίρι ευχαριστήθηκα  το πλέξιμο. Κάτι που στην Αθήνα γίνεται ΄΄κλεφτά΄΄ μετά τις δουλειές στο χωριό ήταν η καθημερινότητα μου.

 Ξύπνημα, βόλτα τον Οδυσσέα, τάισμα(τον Οδυσσέα,  τα γατόνια και μερικά αδεσποτούλια) πρωινό με πλέξιμο, θάλασσα, πλέξιμο ,μεσημεριανό,υπνος,πλέξιμο μέχρι το βραδυ.

Καί δεν το χόρτασα!! στην απογευματινή μου γωνιά....

δίπλα στην δενδρομολόχα που φύτρωσε μετά από 3 χρόνια από την σπορά της (αργεί πολύ να φυτρώσει) τα μοτιφάκια ενώθηκαν

και έγιναν κουβέρτα, πολύχρωμη που φέρνει την άνοιξη όταν στρώνεται στο κρεββάτι....

Και το βραδάκι εκτός από τον Οδυσσέα είχα κι άλλη παρέα . Δίπλα στις φτέρες κοντά σε ενα μπεκ απο το αυτόματο πότισμα έχω βάλει 2 πήλινα βαθειά πιάτα που γεμίζουν νερό και έρχονται οι γατούλες και πίνουν ακόμα κι οταν λείπουμε.

Αυτό το ΄΄μάθανε ΄΄και 3 βατράχια που κάνανε τον κήπο σπίτι τους.  Κάθε βράδυ βγαίνανε πάνω στην μικρή βεράντα και παίζανε  (1 μεγάλο και 2 μικρά ) .Δυστυχώς σαν μοντέλα ήταν ακατάδεχτα και δεν μπόρεσα να τα φωτογραφήσω.

Καλή εβδομάδα να έχουμε.

Καλημέρα......καλό και δημιουργικό φθινόπωρο να έχουμε....

Πρόβα τζενεράλε;;;;; 

crash test ????

όπως και να το πεις το πέρασα με επιτυχία. Φέτος για πρώτη φορά οι διακοπές μου κράτησαν τόσο πολύ. 2 μήνες παρά κάτι έμεινα στο χωριό και μόνο για 15 μέρες μαζί με τον άντρα μου όταν πήρε την καλοκαιρινή άδεια του. Τις υπόλοιπες μέρες παρέα με τον Οδυσσέα τις γατούλες και τα πλεκτά μου.

Είχα κάποιες αμφιβολίες στην αρχή αν θα μπορούσα να μείνω τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά ήταν υπέροχα . Από του χρόνου πρώτα ο Θεός  ελπίζω να έρχομαι στην Αθήνα για επίσκεψη.

Η απογευματινή γωνιά μου για πλέξιμο......

Λιτό αλλά νόστιμο πρωϊνό με αγγουράκι και παξιμαδια.....

Τα λουλούδια μου που φέτος τα απέλαυσα....

Εννοείται πως αποξήρανα κολοκυθάκια, αρωματικά φυτά....

για πρώτη φορά δοκίμασα και ντομάτες λιαστές.....

έφτιαξα ριγανέλαιο και λάδι δενδρολίβανου, αυτό το τελευταίο το δοκίμασα ήδη από το χωριό και η διαφορά που είδα στα μαλλιά μου είναι μεγάλη. Μια φορά την εβδομάδα πριν το λούσιμο με ελαφρό μασάζ στις ρίζες και το αφήνουμε όσο πιο πολύ μπορούμε.

Και το πιο μικρό και γρήγορο πλεκτό που έκανα....τις κουβέρτες σε άλλη ανάρτηση.

Καλώς σας βρήκα.