Δικαιοσύνη

Υψος περίπου 150 cm, βάρος κατα προσέγγιση εκει κοντα στα 85 kg. Οταν το ωάριο αφου ειχε γονιμοποιηθεί άρχιζε την διαδικασία της μίτωσης ,παραλείφθηκε στα χαρακτηριστικά του σώματος ο λαιμός..
Για να ισοφαρίσει η φύση ,της εδωσε μαλλιά...πολλά και σγουρά.
Νομικός ,οχι δικηγόρος. Μάχιμος δεν υπήρξε ποτέ.Η μοναδική επαφή με πελάτη ηταν στην υπογραφή συμβολαίων.Και αυτό πολύ της ηταν.
Οτι της έλειπε σε εμφάνιση το ειχε στο απόθεμα δηλητηρίου ....κάτω απο την γλώσσα.
Δεν της γλύτωνε τίποτε. Και ετοιμόλογος κάτι που οπως έλεγε η ιδια ηταν η κατάρα της.
Η εν λόγω δεσποινίς -γιατι κυρία δεν υπήρξε ποτέ ούτε φυσικά ουτε νομικά-διορίσθηκε σε μιά δημόσια υπηρεσία. Και άρχισε να γ..... κόσμο και κοσμάκη.Τυπολάτρης και ασχημη.
Και να ήθελες να της κάνεις τα γλυκά μάτια, μπάς και καταφέρεις να μειώσεις κάποιο πρόστιμο,έπρεπε να κατεβάσεις ενα ..γιαννάκη που περπατάει πρώτα .....και με αβέβαια αποτελέσματα. Δεν μπορούσε να σου βγεί τίποτα ,την έβλεπες και έλεγες ....ασε καλύτερα να πληρώσω.
Και πέρναγε τον καιρό της η δεσποινίς ήσυχα και ωραία , μέχρι που της αλλάξανε πόστο.
Την αναβαθμίσανε.Μαζί με γραφείο άλλαξε και διευθυντή.Και τότε συνέβη.....
Ηρθε ο έρωτας για τον διευθυντή.Αυτή γύρω στα 50 ,αυτός 58. Με μια μικρή λεπτομέρεια...ηταν παντρεμένος. Κι άλλη λεπτομέρεια... την γυναίκα του την περνούσε 18 χρόνια και ηταν γυναίκα !!! Σώμα ,τσαχπινιά,σκέρτσο και νεότερη.
Η δικιά μας δεν το έβαζε κάτω. Η κυρία διευθυντού γλυκοκοίταζε όπου μπορούσε,και είχε εγκαταλείψει την συζυγική στέγη ηδη 3 φορές για κάποιον της ηλικίας της.Οταν περνούσε το πάθος επέστρεφε και γινόταν δεκτή ...γιατί ο διευθυντής ηταν ερωτευμένος μαζί της και της τα συχωρούσε όλα.
Τού έδειχνε τον έρωτα της όπως μπορούσε.Λουλούδια στο γραφείο του,τον καφέ του με τις φουσκάλες που ήθελε ο διευθυντής,λάγνες ματιές ,οτι μπορούσε έκανε η χοντρούλα.
Αυτός συντηρούσε τις ελπίδες της χωρίς δεσμεύσεις.Για να μη αισθάνεται ένοχος την έστελνε συχνά - πυκνά εκτός έδρας και κονομούσε και κανένα ευρώ -τόσο φαι χρειαζόταν για να συντηρήση το κήτος που έκρυβε μέσα της....και έξω της.
Ηρθέ όμως το πλήρωμα του χρόνου και ο διευθυντής πήρε σύνταξη. Εφυγε μαζι με την συμβία του. Και η χοντρούλα απομεινε μονη και έρημη και μέ έναν καινούριο διευθυντή,ο οποίος δεν την χώνεψε απο την πρώτη στιγμή που την ειδε.
Και της άλλαξε και πόστο και γραφείο και της έκοψε και τα έκτος έδρας.
Καί έπεσε η δικιά μας σε βαριά κατάθλιψη και το έρριξε στο φαί.
Αχ! κακούργα τύχη. Απο τα ψηλά στα χαμηλά το έρριξες το κορίτσι.
Και γέλασαν κάτι πικραμένα στόματα οταν μαθευτηκε.Δεν ειχε κάνει και λίγα.....

Αγιος Βαλεντινος 1

ΣΤΟΝ ΦΡΑΝΘΙΣΚΟ

Απαλός όπως ο κίνδυνος διέσχισες μια μέρα
με το αδύναμο χέρι σου τα εύθραυστα μεσάνυχτα
και το χέρι σου άξιζε τη ζωή μου και ζωές πολλές
και τα χείλη σου σχεδόν βουβά μαρτυρούσαν την σκέψη.
Πέρασα μια νύχτα σε σένα κολλημένος σαν σ' ενα δένδρο
της ζωής
γιατί ήσουν απαλός οπως ο κίνδυνος
όπως ο κίνδυνος να ζήσω ξανά.

LEOPOLDO MARIA PANERO ΙΣΠΑΝΙΑ
(ο πίνακας του Picasso το φιλί)

Μαθήματα

Ηταν νέα και ομορφη....

Σούφρωσε τα χείλη της. Το στήθος της φούσκωσε λίγο στην βαθειά ανάσα που πήρε....

Ρούφηξε τον αέρα .....

Εκλεισε τα μάτια ....και έγειρε το κεφάλι ελαφρά προς τα πίσω.....για να επιτείνει την απόλαυση.

Τήν ζούσε την στιγμή ....ηταν ολοφάνερο.

Εφερε το χέρι της στο στόμα ....ο καπνός στιγμιαία κάλυψε το πρόσωπο της.



Το φανάρι έγινε πράσινο ......και το μικρό σχολικό λεωφορειάκι με την θεριακλού συνοδό και τα μαστουρωμένα μικρά -όλα προσχολικής ηλικίας- με προσπέρασε.

Σήμερα το πρωί σε δρόμο της Αθήνας το γεγονός οπως το βίωσα περιμένοντας να διασχίσω τον δρόμο.

Και μετά ξοδεύουμε χρήματα σε αντικαπνιστικές καμπάνιες......

Παιδικά παιχνίδια

Με προσκάλεσε η renata να γράψω για τα παιχνίδια των παιδικών μου χρόνων. (Ειναι το δεύτερο χαμόγελο που μου χαρίζεις renata).


Σαν παιδί αφενός τα παιχνίδια με την μαζικότητα που υπάρχουν σήμερα δεν υπήρχαν απο την άλλη μεριά τα οικονομικά ηταν τόσο περιορισμένα που ουτε λόγος να γίνεται για αγορά παιχνιδιού.Και το κακό ηταν οτι ολοι εκείνη την εποχή περνούσαν δύσκολα, οπότε δεν ειχες ελπίδα ουτε σε νονους ,θείους και παπουδογιαγιάδες.


Δεν μας έλλειψαν ομως. Tότε υπήρχαν στο εμπόριο κεφάλια κούκλας με τρύπες στο λαιμό,τα οποία μπορούσες να ράψεις πάνω σε παραγεμισμένα ''σώματα'' που έφτιαχνες εσύ...εννοείται .Τα κεφάλια με απλά χαρακτηριστικά,στομα, μύτη και μάτια που δεν ανοιγόκλειναν.


Ειχαμε την τύχη οι γονείς μου, να ασχολούνται με φασόν οπότε τα υφάσματα δεν μας ελλειπαν.Το σώμα το εφτιαχνε πάντοτε ο πατέρας και η μητέρα ανελάμβανε να το ντύσει.Πάλι θα θεωρήσω αυτονόητο οτι οι κούκλες ειχαν μόνο ενα ρούχο και οχι γκαρνταρόμπα.Ηταν ομως κούκλες και μπορούσαμε να παίζουμε.

Η μπάλλα μας ηταν απο υφασμα ,παραγεμισμένο με κουρέλια. Οταν ενα παιδί εφερε μια πλαστική,πολύχρωμη ....κάτι σαν τις μπάλλες που παίζουν στην θάλασσα, ολοι με την σειρά περάσαμε και την αγγίξαμε σαν κάτι πολύτιμο.Οταν επιχειρήσαμε ,θυμάμαι,να παίξουμε μήλα με την μπάλλα αυτή,διαπιστώσαμε οτι επρεπε να αλλαξουμε τον τρόπο που τρέχαμε γιατι αυτή η μπάλλα.....αναπηδούσε και μας μπέρδευε.

Παίζαμε και πολύ έξω τότε.Οι δρόμοι πιο ασφαλείς η άσφαλτος λιγότερη.Τα παιχνίδια μας.... κουτσό, ξυλίκι, τζαμί, σχοινάκι, κρυφτό, κυνηγητό, μήλα .Καί όταν ειχαμε κουραστεί και καθόμαστε στην σειρά ανήμπορα να συνεχίσουμε το τρέξιμο παίζαμε σπασμένο τηλέφωνο.Παίρναμε δυνάμεις με μια φέτα βρεγμένο ψωμί πασπαλισμένο με ζάχαρη και συνεχίζαμε.

Αργότερα εκει γύρω στα 10 και μετά τα παιχνιδια,αντικαταστάθηκαν με βιβλία.Κάθε χριστούγεννα ο πατέρας έδινε το αληθινά αστρονομικό ποσό των 100 δρχ.για βιβλία.Τα εχω ακόμα. Ηταν χαρτόδετα, έπρεπε να κόψουμε τις σελίδες, και τα αγοράζαμε απο πάγκους στην πλατεία Αριστοτέλους.Κάθε βιβλίο 10 δρχ.Περνουσαμε ολον τον χειμώνα διαβάζοντας ξανα και ξανα. Υπήρχαν και οι ανταλλαγές μεταξύ μας στο σχολείο που ετρεφαν την λογοτεχνικη πεινα μας.

Ξανά παιχνίδι πήρα γύρω στα 18. Ηταν ενα λούτρινο σκυλλάκι ασπρομαυρο. Μεγάλης συναισθηματικής αξίας. Για λόγους μακρινούς και ξεχασμένους , η γιαγιά μου μας αναγνώρισε σαν εγγόνια της οταν ειμαστε γύρω στα 17.Ηταν το μοναδικό δώρο της και το κρατούσα ως ενθύμιο, μέχρι που το ανακάλυψε χρόνια αργότερα η κόρη μου και το διέλυσε. Υπάρχει ομως στην μνήμη μου.

Δεν μπορω να πώ οτι στερήθηκα τα παιχνίδια.Ισως μάλιστα να επαιξα πιο πολύ απο τα παιδια μου, τα οποία ειχαν οτι ηθελαν αλλα δεν εχουν παιξει ποτέ μήλα,τσιλίκι και κυνηγητό.
Και δεν εχουν πετάξει αετο φτιαγμένο μόνο απο εφημερίδα . Ούτε ακτινες ,ουτε τίποτα. Μόνο ουρά και ζύγια. Τον εφτιαχνε ο πατερας. Και πήγαινε ψηλά ο αφιλότιμος, μάς έκοβε το χέρι η καλούμπα.Ωραία εποχή.

Γράμμα σε ενα κοριτσάκι

Σε γνώρισα οταν εισουν περίπου 4 χρονών. Μαύρα μαλλιά, μακριά, πλεγμένα σε δύο κοτσίδες -ιδανικές για νουθεσία δια χειρών -μαύρα λαμπερά μάτια και ενα χαμόγελο που εβγαινε και εξακολουθεί να βγαίνει πρώτα απο τα μάτια σου.

Γιά λόγους που δεν εχουν να κάνουν ουτε με εσένα ουτε με εμένα χάσαμε τα πρώτα χρόνια της ζωής σας (βάζω μέσα και ενα σγουρομάλλικο κοριτσάκι) . Και λέω χάσαμε, γιατί θεωρώ οτι εγώ έχασα ενα μωρό απο την αγκαλιά μου και εσυ εχασες μια αγκαλιά,διαφορετική απο την μητρική, πιο ανέμελη, λίγο τρελλή, αλλα και πολύ τρυφερή.

Σε αγάπησα με την πρώτη ματιά. Και συνεχίζω. Βλέπω την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε.

Ο πανικός ηταν αμοιβαίος. Η αμηχανία φανερή,κρεμόταν πάνω μας και δεν μας αφηνε να αντιδράσουμε. Εδώ ομως φάνηκε οτι η αγάπη υπήρχε ήδη και ας μη το γνωρίζαμε. Και ξεκινήσαμε ενα παιχνίδι,να γνωριστούμε, να καταλλάβουμε η μία την αλλη. Και τα καταφέραμε. Σε θυμάμαι οταν θύμωνες ή στεναχωριόσουν ,έτρεχες σ΄ενα δωμάτιο, σταύρωνες τα χέρια και στεκόσουν όρθια πίσω απο την πόρτα με το πρόσωπο προς τον τοίχο. Δεν σου κρύβω οτι τότε τρόμαζα . Χρειάστηκε πολύ υπομονή και προσπάθεια για να σταματήσεις να αντιδράς ετσι. Τώρα, που ανακαλύπτω οτι μοιάζουμε σε πάρα πολλά σημεία ,καταλαβαίνω οτι ''φώναζες....εδώ ειμαι...σας θέλω...'' αλλα ήθελες να ερθουμε εμείς σε εσενα, οχι εσυ σε εμάς. Και ξέρεις κάτι;;; το ιδιο κάνω και εγω τώρα!!!

Το οτι σταμάτησες να κρύβεσαι, το θεωρώ σαν την μεγαλύτερη ενδειξη οτι μας εμπιστεύτηκες. Και ειναι πολύ σημαντικό αυτό.Οταν ερχόσουν να μείνεις σπίτι μας ηταν γιορτή.Πήγαμε εκδρομες και σινεμά ,κάναμε βόλτες και σε καλύψαμε στα πρώτα σκιρτήματα .

Ο πληθυντικός αριθμός,οπως βλέπεις δεν ξεχνιέται.Παντρεύτηκες, εκανες παιδιά ομως ακόμα και σήμερα οταν σε βλέπω,εχεις κοτσίδες και μερικές φορές σταυρώνεις τα χέρια.

Να ξέρεις οτι σε αγαπώ, (σγουρομάλλικο .....και εσένα πολύ, μόνο που έχω τώρα την χαρά να σου το δείχνω).

Απουσία

Σήμερα κλείσανε 3 χρόνια που έφυγες... Που το αποφάσισες....Που μας στέρησες την δροσιά της ανάσσας σου, το χαμόγελο σου,την παρουσία σου...

που όλα συνεχίζουν να κινούνται και ολα εχουν παγώσει....

εδω και 3 χρόνια τα παράθυρα ειναι κλειστά.... και οι γέφυρες εχουν κοπεί....

συνειδητά παραμένω μαζί σου......μόνο

τα δάκρυα δεν ηρθαν ποτέ... ολο σκαλώνουν στον λαιμο και τον κλείνουν χωρίς διέξοδο...

Λεγεται παγωμένος πόνος, μου ειπαν. Αντίδραση του νου για να μη περάσει ποτέ ο πονος,να μη γίνει αποδεκτή η απουσία.

Για σένα αυτο το ποιημα .....

Γράμματα που έγραψε στο βλέμμα τους η αγάπη

Ονειρα που κέντησαν στον υπνο τους οι αράχνες

Ο θάνατος σαν υφασμα σύρθηκε ανάμεσα τους

Εσβησαν ετσι τα λαμπρά τους μάτια σαν λυχνάρια

Το δέρμα τους που ηταν σφιχτό σαν το πανί στον άνεμο

Δεν νοιώθει πια την ζεστασιά που χύνουν τα κορμιά

Σαν ημερομηνίες τα ονόματά τους

Ομως καθώς χαμογελάς χαμογελούν ακόμα

Τα βήματά τους αντηχούν μέσα στα βήματά μας

Και στην καρδιά μας νοιώθουμε τον χτύπο της καρδιάς τους.

Μικρός θρήνος του Νάνου Βαλαωρίτη

Συναντήσεις

Αυτή η μπάλλα κύλλησε περίεργα οπως μάζευα τα ξύλα απο το κλάδεμα των ελιών.Την κοίταξα λίγο πιο προσεχτικά και ειδα οτι οταν την άγγιζα κουνιόταν. Δεν πίστευα την καλή μου τύχη. Μόλις ειχα συναντήσει εναν ακανθόχοιρο. Στο χωριό τον λένε σκαντζοχέρι.Κάθισα δίπλα του. Τα ξύλα θα τα μάζευα αργότερα. Σιγά - σιγά, αγκάθι - αγκάθι ,άνοιγε. Μετά απο 30 λεπτά φάνηκε αυτό το μουτράκι. Στις επόμενες 2 ώρες δεν κούνησε απο την θέση του. Κοιμόταν ,πέφτουν σε χειμερία νάρκη .Τό άλλο πρωί δεν ηταν στην θέση που τον άφησα. Ελπίζω να μη βρέθηκε σε καμμιά γύφτικη κατσαρόλα -τον θεωρούν μεζέ- αλλά απλώς να βρήκε καλύτερο κρυψώνα.

Λίγο αργότερα κάτω απο εναν βράχο βρήκα το φίδι αυτό. Λάθος οχι φίδι, φιδοπουκάμισο. Και μου έκανε εντύπωση γιατί δεν ειναι η εποχή που αλλάζουν δέρμα. Το πήρα , το κουλούριασα για να μπορέσω να το φωτογραφίσω,και μετά το μέτρησα . Ενα μέτρο και δέκα εκατοστά. Κάμποσο μεγάλο . Δεν ξέρω τι ειναι αλλά ελπίζω να μη το συναντήσω.