Χθές εφτιαξα μαρμελάδα κυδώνι με χυμό απο ρόδι.
Τα κυδώνια μου τα δώσανε και τα ρόδια επίσης , γλυκό δεν ήθελα να φτιάξω, κυδωνόπάστο θα κάνω αλλη φορά είπα να κάνω μαρμελάδα.
Το αποτέλεσμα οπτικά μοιάζει με γλυκό του κουταλιού, ίσως λίγο πιο σκούρο λόγω του ροδιού, γευστικά ειναι απίθανο.
Υπέθεσα οτι θα λοιώσει το κυδώνι ομως δεν έγινε κάτι τέτοιο.
Πάντως πάνω σε φρυγανιά που το δοκίμασα - σιγά μη δεν έτρωγα λόγω της διαίτας - ήταν πολύ νόστιμο.
Το επόμενο που θα φτιάξω θα ειναι μαρμελάδα μήλο- μου τα δώσανε κι αυτά- μια ντόπια ποικιλία φυρίκια , που όμως είναι διπλάσια σε μέγεθος απο τα συνηθισμένα και πολύ πιο αρωματικά.
Ενα μέρος απο αυτά , θα τα κόψω σε λεπτές φετούλες, θα τα ξηράνω στον φούρνο και θα τα χρησιμοποιήσω για τσάι ( έχω πιεί και είναι πολύ αρωματικό).
Αλλά αυτά θα γίνουν αφου γυρίσω απο την Θεσσαλονίκη. Φεύγω την Δευτέρα και μάλλον θα μείνω 2 εβδομάδες.
Πρίν λίγες μέρες έφτιαξα τις γλάστρες μου, για τον χειμώνα, φύτεψα και μερικούς βολβούς, και βρήκα την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω το κόμποστ που ειχα κάνει।
Ολο το καλοκαίρι - οσο ήμουν στην Αθήνα- ολα τα οργανικά απορρίματα που θα κατέληγαν στα σκουπίδια, τα παιρνούσα απο το μουλτι , τα αφηνα σε ενα παλιο τρυπητό να στραγγίσουν πάνω σε μια γλάστρα και οτι έμενε το έβαζα σε εναν τενεκέ ,κι οταν γινόταν περίπου 5-6 εκατοστά, το σκέπαζα με χώμα για να μη μαζευει μύγες.
Το ανακάτευα οταν το θυμόμουν αλλά αυτό που βρήκα όταν το χρησιμοποίησα ηταν ενα πλούσιο μαύρο αφρατο χώμα χωρίς καθόλου οσμή . Εννοείται οτι το ίδιο έκανα και στο χωριό.
Ειμαι σίγουρη οτι τα φυτά θα το εκτιμήσουν.
Καλό απόγευμα

γυρισμός

Ανοιξα την πόρτα, έτριξε λιγάκι είναι αλήθεια -να φανταστήτε ήταν τόση η λαχτάρα μου που ξέχασα πως μπαίνω στο blog αλλα τα κατάφερα.
Είμαι πάλι εδώ, κι αυτό χάρη σ΄ενα κατσαρομάλικο αγγελάκι που μου έδωσε το λαπτοπ,γιατί ο υπολογιστής μου δεν ξέρω αν θα επανακάμψει. Είναι για επισκευή- ακόμα!
Δεν σας ξέχασα. Αλλά δεν μπήκα ουτε μια φορα στο μπλογκ, δεν μπορούσα να ρίξω μια ματιά και να μη μπορώ να γράψω κάτι.
Πολλές φορές, οταν έκανα κάτι, ή εβλεπα ή μάθαινα, έλεγα μέσα μου ....αυτό πρέπει να το γράψω, να το μοιραστώ, κι έχω τόσα πολλά που δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω να το κάνω.
Θέλω να σας επισκευτώ, να σας διαβάσω, να μάθω νέα σας και σιγά σιγά θα λέω και τα δικά μου.
Αν και το καλοκαίρι πήγα στην Κρήτη στο χωριό της μητέρας μου, και πηγαινοερχόμουν στο χωριό του άντρα μου, βρήκα τον καιρό να κάνω κάμποσα πράγματα.
Το πιο όμορφο όμως για μένα, ηταν οτι διαμόρφωσα ενα δωμάτιο στο σπίτι (στο χωριό) σε εργαστήριο, κι έτσι εχω ενα χώρο που μπορώ να δουλευω άνετα.
Και επίσης οτι ξεκίνησα να υφαίνω.
Ομως θα σας τα λέω σιγά σιγά.
Καλό φθινόπωρο, χαίρομαι που είμαι πάλι μαζί σας.

Γειά σας....... επέστρεψα απο το χωριό όπου ήμουν από το Σάββατο.

Το ευχαριστήθηκα γιατί έκανα ένα σωρό δουλειές, ετοίμασα το σπίτι ( θέλει λίγη δουλειά ακόμα) για το καλοκαίρι, έπλυνα τα παπλώματα και τα χαλιά που κουβάλησα από την Αθήνα.

Ο καιρός υπέροχος, ο κήπος ολάνθιστος καί κάθε πρωί με ξυπνούσαν τα χελιδόνια με την φλυαρία τους.

Αν δεν είχα ραντεβού σήμερα στον οδοντίατρο μάλλον δεν θα ερχόμουν.

Χάρηκα γιατί κατέβασα στο χωριό τα μιτάρια του αργαλειού και τα συναρμόλογησα εκεί ( ήθελαν χώρο και η αυλή ήταν ότι έπρεπε) κι ετσι αύριο αρχίζω το διάσιμο.

Θα υφάνω μια εσάρπα.

Εφτιαξα και την γωνιά μου για τις κατασκευές μου και την εγκαινίασα με το θαλασσινό αυτό στεφάνι. Πως σας φαίνεται;
Οπως φύλαγα τα χειμωνιάτικα βρήκα μια πλεκτή κουρτίνα που είχα κάνει πρίν πολλά χρόνια και την έφερα στην Αθήνα για την πόρτα της κουζίνας. Μόλις την κρεμάσω θα σας την δείξω.

Το μικρό μποστάνι που έφτιαξε ο άντρας μου άρχισε να μας δίνει τα πρώτα του προϊόντα.

Το κολοκύθι αυτό (2,2 Κg) θα γίνει μια υπέροχη κολοκυθόπιτα.

Παρατηρήστε την διαφορά με ενα κανονικό κολοκύθι. Αυτό έγινε γιατι δυστυχως δεν είμαστε κάτω να το κόβουμε στην ώρα του.

Στην αρχή να σας πω την αλήθεια στεναχωρέθηκα. Σκέφθηκα είναι κρίμα να μη μπορούμε να τα κόβουμε όταν είναι στην ώρα τους. Μετά όμως μια καλή μου φίλη μου έδωσε την ιδέα ( την οποία την εφαρμόζει στο κτήμα της) να τα αποξηράνω. Ετσι λοιπόν φίλοι μου, την επόμενη φορά που θα κατέβω στο χωριό θα ξεκινήσω να αποξηράνω κολοκύθια. Αν δώ ότι πετυχαίνει, θα συνεχίσω με μελιτζάνες. ( Πάντως σακούλια πάνινα για να τα βάλω , ετοίμασα )

Να είστε όλοι καλά.

Γειά σας.... πήρα κάμποσες απουσίες λόγω υπολογιστή.

Σας είχα πεί οτι παρουσίαζε κάποιο πρόβλημα. Μέχρι τώρα χρησιμοποιούσα τον υπολογιστή του γιού μου (διότι ψιλοβαριόμουν να τον πάω για επισκευή) . Ομως απο Δευτέρα ξεκινάει εξεταστική και μου απαγορεύτηκε ή είσοδος στο δωμάτιο του. Αρα το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κοιτάξω να τον επισκευάσω.

Τον φορτώνομαι ( μου κόπηκαν τα χέρια) και τον πηγαίνω στο κέντρο, στο κατάστημα όπου τον είχα αγοράσει. Πάω στο τμήμα επισκευών τον ανεβάζω στον πάγκο και ακολουθούν τα εξης:

-Τι παρουσιάζει ο υπολογιστής;

-Σβήνει αμέσως μόλις τον ανάψω. Στην καλύτερη περίπτωση σβήνει μόλις κουνήσω το ποντίκι. Για παραπέρα ούτε συζήτηση.

Ο τεχνίτης, τον ανοίγει και τον συνδέει.

- ορίστε! μπείτε κάπου για να δούμε το πρόβλημα.

πιάνω το ποντίκι και λέω ....τώρα θα σβήσει. τίποτα. το κουνάω λίγο.... πάλι τίποτα. Τον κοιτάζω με απορία , συνεχίστε μου λέει και συνεχίζω. Να μη σας κουράζω , μπήκα στο ιντερνετ, μπήκα στο μπλογκ μου, διάβασα μερικούς απο εσας .... και ο υπολογιστής δεν έσβηνε.

-μα γιατί δεν σβήνει ;;; σχεδόν ξεφώνισα. ο τεχνίτης τι να μου απαντήσει, μιλιά.

- και τώρα τι κάνουμε ; ξαναρωτάω.

-πρόβλημα που δεν αναπαράγεται, μου απαντά, δεν υπάρχει. δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

τον ξαναφορτώνομαι, και γυρίζω σπίτι. Ξέρετε τί έγινε μόλις τον συνδεσα και τον άνοιξα;;;.

εσβησε! και οχι μόνο μια φορά αλλά οπως και πρίν, συνεχώς.

Πως το γλύτωσα εγω το εγκεφαλικό και ο υπολογιστής την κλωτσιά δεν θυμάμαι.

Ερχεται το μεσημέρι ο άντρας μου και του λέω τί έγινε.

Μέ κοιταξε όπως ο τεχνιτης..... ( γυναίκες! τί ξέρουν απο μηχανήματα!!) και μου λέει πάμε να του ρίξω μια ματιά.

Αφου του έσβησε μερικές φορές, του βγάζει το πλευρικό τοίχωμα για να του ρίξει μια ματιά μέσα ( να δεί τί; ) και τον ανοίγει πάλι. Και ο υπολογιστής δούλεψε. Κανονικά.

Ελα μου φωνάζει τον έφτιαξα! δουλεύει!

Τι του έκανες; ρωτάω ολο απορία. Τίποτα μου λέει. Απλά επειδή ξεκίνησαν οι ζέστες μάλλον θέλει να είναι κάμπριο υπολογιστής!

Λοιπόν εδω και μερικές μέρες δουλεύει μια χαρά έτσι. Κάμπριο.

Μόλις τελειωσει η εξεταστική μου υποσχέθηκε ο γιός μου οτι θα τον κοιτάξει.

Οι πετούνιες μου στο χωριό.

Να είστε όλοι καλά.

Θα σας μιλήσω για το ταξίδι ενός εντόμου.

Οι ευρωπαίοι, για αιώνες χρησιμοποιούσαν το κρεμέζι και το ριζάρι σαν πηγές κόκκινης βαφής.

Πολύ δε πιο παλιά την πορφύρα, το μικρό αυτό κοχύλι (εξ ου και το πορφυρογέννητος) . Είναι δε καταπληκτικό το γεγονός οτι στα παράλια του Ισραήλ ανακαλύφθηκαν μεγάλες ποσότητες κοχυλιών πορφύρας, που είχαν μια τρύπα στο κέλυφος τους. Οι επιστήμονες πιστεύουν οτι με κάποιο τρόπο είχαν καταφέρει να κάνουν εκτροφή των κοχυλιών αυτών. Τα μάζευαν, τους αφαιρούσαν το ΄΄ σακουλάκι΄΄ με το χρώμα και τα ξαναέριχναν στην θάλασσα για να το δημιουργήσουν πάλι.

Οταν το 1518 οι Ισπανοί αποβιβάστηκαν στο Μεξικό, είδαν με έκπληξη τους ινδιάνους με μικρές βούρτσες να μαζεύουν εντομα απο τους αγκαθωτούς κάκτους του γένους Opuntia. Τα έντομα αυτά αφού τα αποξήραναν τα έβραζαν και έδιναν φωτεινό κόκκινο χρώμα. Η κογχινέλη συλλέγεται και σήμερα με τον ίδιο τρόπο.

Η βαφή ( τά έντομα) έγινε αμέσως πολύτιμη και τον 16ο αιώνα αποτέλεσε μέρος του φόρου που πλήρωναν οι ιθαγενείς στον ισπανικό θρόνο.

Μόλις μάζευαν αρκετή ποσότητα, την φόρτωναν στα καράβια και την έστελναν στην Ισπανία. Εκεί έβαφαν τα νήματα.

Τα βαμμένα νήματα φορτώνονταν σε άλλα καράβια και πήγαίναν μέχρι την Αγγλία όπου υπήρχε μεγαλύτερη παράδοση και εξέλιξη στην υφαντική. Εκεί γίνονταν ύφασμα.

Μετά πάλι περνούσαν την Μάγχη για να επιστρέψουν στην Ισπανία, όπου ενα μεγάλο μέρος απο τα κόκκινα αυτά υφάσματα ταξίδευε πίσω ,στο Μεξικό για να ραφτούν εκεί οι στολές των στρατιωτών.

Και οι ντόπιοι ιθαγενείς έπαιρναν τα ΄΄ ρετάλια΄΄ που περίσσευαν για να φτιάξουν δικές τους φορεσιές.

Είναι θαυμαστή η ανθεκτικότητα και η ποσότητα χρώματος που περιέχει η βαφή. Εξαντλείται μονάχα μετά απο αλλέπαλληλες χρήσεις.

Εκτός απο χρωστική ουσία για νήματα, η κογχινέλη χρησιμοποιείται και στα τρόφιμα, όπου πολλές χρωστικές αποδείχθηκαν καρκινογόνες.

Η κογχινέλη χρωματίζει το Campari.

Τα νήματα στην φωτογραφία βάφηκαν με αποξηραμένα σώματα του εντόμου dactylopious coccus (κογχινέλη)

Με αφορμή την περιπέτεια της γιαγιάς αντιγόνης σας παραθέτω την μικρή μου εμπειρία της μιας εβδομάδας που έμεινα στην Γλασκώβη απο τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Και επειδή το σπίτι της κόρης μου ειναι μακριά απο το κέντρο τα χρησιμοποίησα πολύ.

Μόλις μπαίνεις (απο την μία και μοναδική πόρτα που έχουν τα λεωφορεία) σε υποδέχεται μια πινακίδα που υπάρχει στο κουβούκλιο του οδηγού : καλώς ορίσατε. είμαι εδώ για να σας βοηθήσω.

Τα λεωφορεία διαθέτουν χώρο για καροτσάκια μωρών (μία φορά υπήρχαν 3 ) και δέχονται και ζώα . Το θέαμα ενος μωρού στο καροτσάκι του και ενός σκύλου δίπλα ειναι κάτι το σύνηθες.

Οταν μπαίνουν ηλικιωμένοι ο οδηγός δεν ξεκινάει άν πρώτα δεν καθίσουν .

(Αυτό είναι κακό γιατί δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε την καλή μας πράξη να μαζεύουμε τους ηλικιωμένους όταν πέφτουν απο ξαφνικά φρεναρίσματα και ξεκινήματα.)

Οταν υπάρχουν αναπηρικά καροτσάκια στην στάση, το λεωφορείο κυριολεκτικά κάθεται στις ρόδες του για να μπούν εύκολα και άνετα. Και υπάρχει και ειδικό κουδούνι για να ειδοποιηθεί ο οδηγός για την αποβίβαση.

Στίς στάσεις των λεωφορείων υπάρχουν πίνακες με τις ώρες διέλευσης των και ώ του θαύματος τηρούνται κανονικά.

Και τελευταίο αυτό που μέ άφησε άφωνη : στην αποβίβαση όλοι οι επιβάτες λένε ευχαριστώ στον οδηγό. (το έλεγα κι εγώ)
Η φωτογραφία δείχνει ένα πολύ μικρό μέρος από έναν μεγάλο και αντιαισθητικό τοίχο , που τον ζωγράφισαν σχολεία και τον μετέτρεψαν σε έργο τέχνης.

Χρόνια πολλά

Ελάτε να σας κεράσω τα υπέροχα ροξάκια της δημιουργίας για την γιορτή της κόρης μου, που μας έκανε την πιο όμορφη έκπληξη και ήρθε εχθές απο την Γλασκώβη.

Εύχομαι χρόνια πολλά με υγεία και πολλή χαρά σέ όλους οσους γιορτάζουν σήμερα.

Να είστε όλοι καλά